พริบตาเดียวก็ถึงยามเย็น พวกเขาเตรียมตั้งค่ายพักแรมตรงนั้นและพักกันหนึ่งคืน
แต่ซูหลีโจวรอหยวนฉือป้อนอาหารให้ไม่ไหว ได้มาเพียงประโยคเดียวว่า “มือไม่มีหรือไง?”
ให้ตายสิ เขาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนางหรือเปล่า? ทำไมถึงพูดจาแบบนี้?
หากหยวนฉือรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ นางคงได้แต่ยิ้มขื่น ๆ นางลืมไปแล้ว
หยวนฉือกระโดดลงมาเองโดยไม่รอให้ซูจิงเซี่ยนยื่นมือมาช่วย จึงไม่ทันสังเกตมือของพี่ใหญ่ซูที่ชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะชักกลับไป
นางกวาดตามองพื้นที่โล่งกว้างและเงียบสงัด หากอยู่คนเดียวคงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
แต่ไม่รู้ว่าผู้คุ้มกันโผล่มาจากที่ใด พวกเขาจัดการพื้นที่ว่างอย่างเป็นระเบียบ ปูพื้นให้นั่งพัก ทั้งยังหิ้วไก่ป่าที่กำลังถูกย่างจนส่งเสียงฉ่า ๆ กลับมาด้วย
หยวนฉือน้ำลายแทบไหล
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังต้องรอพี่น้องตระกูลซูทั้งสามคนด้วยกัน
เมื่อเห็นแววโหยหาในดวงตางดงามของหยวนฉือ คิ้วคมของซูจิงเซี่ยนก็คลายความแข็งกร้าวลง “เจ้าไปกินก่อนเถอะ พวกเราจัดของอีกหน่อยแล้วจะตามไป”
หยวนฉือส่ายหน้า ดวงตายังคงจับจ้องไปทางนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “ไม่ ข้าจะไปพร้อมพวกท่าน”
เมื่อเกลี้ยกล่อมนางไม่สำเร็จ ซูจิงเซี่ยนจึงได้แต่ส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนเร่งมือ
พวกเขากำลังจัดที่นอนคืนนี้ให้หยวนฉือ พื้นที่ตรงนั้นเตรียมไว้สำหรับพวกเขา แต่ใช้กับหยวนฉือไม่ได้ เพราะนางกลัวแมลงตัวเล็ก ๆ
ในรถม้ามีเตียงเล็กอยู่ ทว่าหากจะนอนให้สบายก็ยังคับแคบเกินไป
ข้อเสียอย่างหนึ่งของเมืองเล็ก ๆ ก็คือ ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็หาซื้อของประณีตกว่านี้ไม่ได้
“เรียบร้อยแล้ว” ซูหลีโจวกระโดดลงจากรถก่อน ผมดำยาวสยายปลิวไหวอยู่ด้านหลัง เขาเดินมาหยุดข้างหยวนฉือ พลางเอ่ยปลอบ “พวกเราไปกันก่อน กินส่วนที่เป็นเนื้อให้หมด เหลือกระดูกไก่ไว้ให้พวกเขา”