หยวนฉือถูกจับได้ว่าแอบคบกับคนอื่น
แน่นอนว่าอยากไม่ให้ใครจับได้ก็คงยาก
เรื่องที่เธอหว่านเสน่ห์ไปทั่วทั้งโรงเรียนถูกเปิดโปงออกมาแล้ว
หลังจากถูกลากไปซักไซ้ในป่าละเมาะไม่รู้กี่ครั้ง พร้อมหลักฐานภาพถ่ายตอนจูบกัน หยวนฉือถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้ว
คราวนี้เธอถึงกับเริ่มลนลานขึ้นมาบ้าง
เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนหัวไวอยู่แล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สามวันก็จะจบเกม แต่เธอยังหาผู้เล่นไม่เจอสักคน แถมยังมีโอกาสตายก่อนเวลาอีกด้วย
เมื่อเธอเดินอ้อยอิ่งไปถึงห้องเรียนแบบเฉียดฉิว สายตาจากในห้องก็พุ่งเข้าใส่เนื้อหนังราวกับเข็มทิ่มแทง
เธอกวาดตามองส่ง ๆ ก็เห็นทั้งความเคียดแค้น การซักถาม ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด... อารมณ์ด้านลบสารพัดถาโถมเข้ามา
เธอค่อย ๆ กลับไปนั่งที่ มองข้ามสายตาร้อนแรงจากข้างตัวและด้านหลัง ก่อนก้มหน้าต่ำเสียจนดูเหมือนคนทำผิดแล้วกลัวถูกจับได้
เฟิงเหอไม่ได้พูดกับเธอ กลับยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ด้วยสีหน้าเย็นชา
บนกระดาษเขียนว่า “ฉันเป็นคนที่เท่าไหร่ที่เธอสารภาพรักด้วย”
ด้านหลังยังวาดรูปแสดงอารมณ์โกรธไว้ด้วย เพื่อบอกให้รู้ว่าเขากำลังโมโห
ไม่รู้สิ ยังไงก็ไม่ใช่คนแรก
แต่เธอกล้าพูดแบบนั้นหรือไง
ปลายปากกาจรดอยู่บนกระดาษ แต่เธอก็ยังไม่รู้จะเขียนอะไรลงไป หยวนฉือเริ่มหงุดหงิดจนกัดปลายปากกา
เฟิงเหอที่นั่งมองเธออยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางกลัดกลุ้มแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เขาทำให้เธอไม่มีความสุขใช่ไหมล่ะ
ไม่สิ เธอต่างหากที่นอกใจเขาก่อน คบซ้อนตั้งหลายคน!
แต่เธอก็ไม่มีความสุขนี่นา ขนาดหน้าที่แฟนยังทำได้ไม่ดี เธอก็เลยอยากหาคนเพิ่มอีกสักสองสามคนเท่านั้นเอง