หยวนฉือกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง ชีวิตของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิมทุกประการ
เพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน เธอก็ติดแหง็กอยู่กับการหางาน มีเพียงยามค่ำคืนที่ขัดสนเท่านั้นที่เธอจะนึกถึงช่วงเวลาแปลกประหลาดตลอด 10 วันนั้น
เธอถึงกับสงสัยว่าทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตาหรือเปล่า ที่จริงแล้วเธอไม่เคยข้ามมิติไปไหนเลย
อาจจะใช่ก็ได้
อาคาร 3 ของหมู่บ้านหยางกวง ไม่ใช่หมู่บ้านระดับหรูหราอะไร พูดได้แค่ว่าคุ้มราคาอยู่บ้าง
หยวนฉือนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างจนใจ กำลังจะยกมือปาดหน้าเพื่อรวบรวมความคิดที่ฟุ้งซ่าน
แต่พอเธอยกมือขึ้น นิ้วนางกลับรู้สึกถึงแรงรัดบางอย่าง
เธอรีบเปิดไฟตรวจดูทันที
แล้วก็เห็นว่า
บนนิ้วนางที่เคยเกลี้ยงเกลา มีแหวนเงินวงหนึ่งสวมอยู่เด่นชัด
เธอสาบานได้เลยว่า ก่อนอาบน้ำยังไม่มีมันอยู่
เธอลองถอดออก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ถอดไม่ออก กลับเหนื่อยจนหอบเสียเอง
“ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปให้คนช่วยถอด” หยวนฉือพึมพำ ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มลงเล็กน้อย
เมื่อเธอเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด แสงวาบหนึ่งก็ปรากฏบนแหวนที่นิ้วนาง เงาดำสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
เงานั้นแอบขยับเข้าใกล้แก้มของเธอก่อน จ้องมองอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาลุ่มลึก แล้วจึงค่อย ๆ ยกนิ้วขึ้นลากจากหว่างคิ้วลงมา
หยวนฉือเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนร่างมีเพียงกางเกงชั้นในตัวน้อยกับชุดนอนสายเดี่ยวบางเบา
อากาศร้อนในฤดูร้อน เธอเป็นคนขี้ร้อน จึงห่มผ้าบาง ๆ เพียงผืนเดียว ซึ่งตอนนี้พาดอยู่ตรงสะดืออย่างลวก ๆ
หน้าอกขยับขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ โดดเด่นผ่านชุดนอนเนื้อบาง
เงาดำตรงหน้ากลืนน้ำลายเบา ๆ สายตาจ้องเขม็งไม่กะพริบ
ปลายนิ้วค่อย ๆ ทาบลงไปตามใจปรารถนา
จะมีสิ่งที่งดงามเช่นนี้ได้อย่างไร เขากดคลึงหยอกล้อซ้ำไปซ้ำมา คนในห้วงนิทราเหมือนไม่รู้สึกตัว ทำได้เพียงครางฮือ ๆ
จนกระทั่งถูกบีบแน่น เธอจึงเปล่งเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก ขนตายาวสั่นระริก คล้ายกำลังจะตื่น ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกผิดหรืออย่างไร เงาดำพลันขยับนิ้วไขว้กัน ก่อนดีดนิ้วหนึ่งครั้ง คนบนเตียงก็กลับไปหลับสนิทอีกหน
เมื่อเห็นว่าเธอหลับลึกอีกครั้ง เงาดำจึงค่อยถอนหายใจ
ทว่าปลายนิ้วไม่เคยขยับออกไปไหนตั้งแต่แรก