เกวียนเทียมวัวโยกคลอนมาจนถึงหน้าประตูเมืองอำเภอ ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นมากแล้ว
“ว้าว—” หยวนฉือเบิกตากว้าง มองเมืองอำเภอตรงหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ แล้วอดอุทานด้วยความตื่นตะลึงไม่ได้
กำแพงเมืองก่อด้วยอิฐเขียวดูหนาหนัก ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย
พ่อค้าเร่หาบของเล่นประหลาดน่าสนใจสารพัดชนิด ส่วนบัณฑิตที่เดินทางไกลสวมเสื้อคลุมสีเขียว ดูไม่บอบบางอ่อนแออย่างที่นางเคยเข้าใจ สัมภาระหนังสือบนหลังกลับหนักพอ ๆ กับฟืนเสียด้วยซ้ำ
ซูหลีโจวแตะแผ่นหลังนางเบา ๆ แล้วกะพริบตาส่งสัญญาณให้สำรวมหน่อย
“พูดให้น้อย ตามพวกเราไว้ก็พอ”
ในยุคที่สตรีมีจำนวนน้อยเช่นนี้ บุรุษเหล่านี้ล้วนหิวกระหายกันทั้งนั้น นิยายพื้นบ้านต่าง ๆ ก็มีออกมาไม่ขาด เรื่องที่ได้รับความนิยมที่สุดในช่วงนี้ล้วนเป็นเรื่องสตรีปลอมตัวเป็นบุรุษ
หยวนฉือหน้าตางดงาม สะดุดตาผู้คนมากพออยู่แล้ว หากเผลอเผยพิรุธ เรื่องที่พวกเขาตั้งใจทำวันนี้คงล้มเหลวแน่
หยวนฉือทำท่ารูดซิปปากตัวเอง แล้วชูนิ้วทำสัญลักษณ์ “โอเค” “วางใจเถอะ ข้าเข้าใจ”
พูดจบ ใบหน้างดงามก็พลันไร้อารมณ์ พยายามลดการเป็นจุดสนใจของตนเองให้มากที่สุด
ซูจิงเซี่ยนกับซูหลีโจวมองท่าทางของนางแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามให้ติดล่ะ น้องชาย”
เป้าหมายสำคัญที่สุดของพวกเขาในวันนี้ คือทำทะเบียนบ้านให้หยวนฉือ
คุยกันไว้แล้วว่าจะอาศัยช่องโหว่ของกฎหมาย จึงจำต้องให้นางขึ้นทะเบียนเป็นคนในหมู่บ้าน
หยวนฉือคิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร
นางจะรังเกียจคนชนบทได้อย่างไรกัน?
นางเป็นลูกหลานแผ่นดินจีนเชียวนะ
ดูถูกนางเกินไปแล้ว
เมื่อหยวนฉือพยักหน้ายินยอม ซูจิงเซี่ยนก็พาคนมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอ
ซูหลีโจวเดินอยู่ข้างนาง พลางกำชับเสียงเบาระหว่างทาง “เดี๋ยวตอนทำทะเบียนบ้าน หากเจ้าหน้าที่ถามอะไร อย่าลนลาน เมื่อวานเราซ้อมกันไว้อย่างไร ก็ตอบไปอย่างนั้น”