“นั่นกวางดาวใช่ไหม?” หยวนฉือกดเสียงต่ำแล้วขยับเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ
กลิ่นหอมเฉพาะตัวของผู้หญิงลอยมากับอากาศเมื่ออยู่ใกล้ เซียวหลิงเผลอกระดิกปลายจมูก
ความคิดของเขาอดหวนกลับไปถึงตอนที่กอดหยวนฉือไว้บนรถไม่ได้
ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน เขาคิดแค่ว่าจะปกป้องเธอ
แต่พอปลอดภัยขึ้นมาบ้าง ความคิดฟุ้งซ่านก็เริ่มผุดขึ้นมา
เขายังไม่เคยกอดผู้หญิงมาก่อนเลย ครั้งแรกนั้นรู้สึกแค่ว่า...นุ่มนิ่มและหอมมาก
โดยเฉพาะ...หยวนฉือ
กลิ่นนั้นไม่เหมือนน้ำหอมที่วางขายทั่วไป หรือกลิ่นที่ผู้หญิงมักใช้ เขาเคยถามหยวนฉืออย่างไม่ตั้งใจระหว่างทาง เธอบอกว่าไม่ค่อยใช้น้ำหอม
ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เขาได้กลิ่นก็คือ...กลิ่นกายของเธอหรือ?
ไม่ใช่กลิ่นหอมฉุนหรือหวานเลี่ยน
แต่เป็นกลิ่นหอมที่ต้องเข้าใกล้ผิวกายถึงจะได้กลิ่น
เขาเคยตั้งใจหาข้อมูลเรื่องดอกไอริสเพื่อให้ความรู้แก่ตัวเอง
และหยวนฉือก็มีกลิ่นหอมเหมือนดอกไอริส
กลิ่นดอกไม้หวานสดชื่นจาง ๆ ปนความสดชื่นของหญ้าเขียวเล็กน้อย และกลิ่นแป้งนุ่มนวลคล้ายองุ่นกับไวโอเล็ตอีกนิดหน่อย
ยังมีกลิ่นอุ่น ๆ ที่ซึมออกมาจากผิวเนื้อของเธอด้วย
ตอนนี้หยวนฉือแนบชิดเขาอยู่เช่นนี้ ลมหายใจของเธอชัดเจนขึ้นทุกขณะ กลิ่นหอมที่เขาจงใจมองข้ามก็พันเกี่ยวเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“น่าจะใช่” แววตาเซียวหลิงวูบไหว ศีรษะเอียงหนีไปอีกทางโดยไม่รู้ตัว เขาไม่อยากเผยท่าทีไม่น่าดูออกมา แม้ตอนนี้จะมีแค่พวกเขาสองคนก็ตาม
หยวนฉือไม่ทันสังเกต เธอหันไปมองกวางที่กำลังกินน้ำอีกครั้ง
ขนสีเขียวอมฟ้า ลวดลายบนตัวดูราวกับมีคนวาดไว้ เขากวางบนหัวโปร่งใส ไล่สีจากเขียวไปเหลือง
ราวกับสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดจากตำนาน