【แม้หนังสือเล่มนี้จะเขียนขึ้นเพื่อสนองความต้องการของผู้เขียนเอง แต่ก็มีนักอ่านตัวน้อยกำลังอ่านอยู่ ฉันขอชี้แจงประเด็นที่ควรระวังไว้ก่อน:
1. ค่านิยมไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้อง คล้ายแนวเมียหลวง
2. ตัวละครชายสะอาดหมดจดทุกคน สะอาดหมดจดทุกคน สะอาดหมดจดทุกคน ผู้เขียนเป็นพวกเคร่งครัดเรื่องนี้สุดขั้ว (ใช่แล้ว พวกคุณเอาภาพนั้นมาแปะได้เลย)
3. มองแต่ละโลกเป็นเรื่องราวแยกจากกัน น้องสาวตัวน้อยเป็นผู้ข้ามมิติมาทุกคน และจบสุขสมหวังทุกเรื่อง
4. ห้ามจับคู่ชายกับชาย ห้ามจับคู่ชายกับชาย ห้ามจับคู่ชายกับชาย เพราะในหนังสือเล่มนี้มีผู้ชายเยอะมาก ห้ามจิ้นพวกเขาเด็ดขาด แค่มีปฏิสัมพันธ์กันนิดหน่อยก็ไม่ได้!
5. ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ผู้หญิงเอาใจผู้ชายทั้งนั้น ลดศีลธรรมลงหน่อย ห้ามบอกว่าฉันรังแกผู้หญิง
6. ไร้เหตุผล ไร้เหตุผล ไร้เหตุผล เนื้อเรื่องของผู้เขียนมีไว้เพื่อความวาบหวามเท่านั้น
7. ไม่มีการชิงดีชิงเด่นระหว่างผู้หญิง สาวเสน่ห์แรงดึงดูดชายหนุ่มนับหมื่นก็เพราะที่นี่ไม่เน้นคู่หญิงรักหญิง และแทบไม่มีผู้หญิงปรากฏตัว
8. ถ้ามีข้อสงสัยอะไรก็ถามมา ฉันจะตอบ】
——เริ่มเนื้อเรื่อง——
【ข้อควรระวัง: 1. โปรดปฏิบัติตามกฎโรงเรียน ห้ามเข้าเรียนสายหรือออกก่อนเวลา
2. โปรดอย่าโกหก ความซื่อสัตย์คือหลักสำคัญของกฎโรงเรียน
3. โปรดตั้งใจฟังคำพูดของครูและนักเรียนดีเด่น อย่าปฏิเสธคำขอของพวกเขา
4. โปรดมีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น รักษาความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างนักเรียนในโรงเรียน
5. ห้ามคบหากันก่อนวัยอันควร
6. โปรดรักษาผลการเรียนให้อยู่ในเกณฑ์ผ่าน
7. ……
……】
หยวนฉือถือกระดาษกฎโรงเรียนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในมืออย่างงุนงง มันเป็นเพียงกระดาษแข็งสีดำอมแดงแผ่นหนึ่ง
ปลายนิ้วขาวผ่องอมชมพูของหยวนฉือบีบกระดาษไว้แน่น เธอกวาดตามองรอบตัวด้วยสีหน้าสับสน
ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนของเธอ
เธอยังจำได้ว่ากำลังจะไปโรงเรียนเพื่อเข้าร่วมพิธีจบการศึกษา พอเพิ่งก้าวเข้าไปในโรงเรียนที่จอแจ ผู้คนรอบข้างก็เงียบลงกะทันหัน จากนั้นกระดาษแผ่นนี้ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เฮ้! ……มีใครอยู่ไหม?” รอบด้านเงียบเกินไป ไม่มีนักเรียนสักคน ท้องฟ้ามืดครึ้ม อาคารเรียนก็ทรุดโทรมอยู่บ้าง
หยวนฉือกลืนน้ำลาย แล้วก้าวเท้าโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะวิ่งไปทางประตูโรงเรียน
ไม่ปกติ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าไม่ปกติ!
แต่ทันทีที่เธอหันหลังและเริ่มออกวิ่ง ศีรษะที่ก้มมองทางก็ชนเข้ากับวัตถุนุ่มนิ่มบางอย่าง
“อ๊า——”
หยวนฉือกระโดดตัวลอยเหมือนแมวถูกเหยียบหาง รีบถอยห่างจากวัตถุที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
“เพื่อนนักเรียน เป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงไพเราะดังมาจากเหนือศีรษะ ลมหายใจอุ่นนุ่มช่วยคลายความตึงเครียดของหยวนฉือ ทำให้เธอค่อย ๆ สงบลง แล้วเงยหน้ามองเจ้าของเสียง
เป็นเด็กหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับเธอ เขาสูงมาก แต่รูปร่างไม่ได้ผอมบาง ผมสีดำซอยสั้นยาวระต้นคอ ดูคล้ายเจ้าตัวไม่ค่อยได้ดูแล ดวงตาสีอำพันมองเธอ แววตกใจวูบผ่านไปแวบหนึ่งก่อนจะถูกกดเก็บอย่างรวดเร็ว
“คุณเป็นใคร?” หยวนฉือมองนักเรียนหน้าตาดีคนนี้อย่างระแวดระวัง เธอสาบานได้เลยว่าไม่เคยเห็นหน้าตาแบบนี้ในโรงเรียนมาก่อน
“หืม? เพื่อนนักเรียนอยู่ห้องไหนหรือ? ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว รีบกลับห้องก่อนเสียงกริ่งดังเถอะ” เขาไม่ได้ตอบคำถามของหยวนฉือ กลับมีสีหน้าเป็นห่วงและค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมเธอ
“ฉันมาโรงเรียนผิด เดี๋ยวจะออกไปแล้ว” หยวนฉือไม่ฟังคำแนะนำของเขา เดินผ่านตัวเขาไปเพื่อจะออกจากที่นี่ แต่พอเดินสวนกัน ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้
หยวนฉือดิ้นขัดขืน “ปล่อยฉันนะ ฉันมาโรงเรียนผิดจริง ๆ!”
เธอพยายามง้างมือของเด็กหนุ่มออก ใบหน้าขาวราวเครื่องเคลือบแดงระเรื่อเพราะออกแรง
เฉิงอวี่รู้สึกเสียใจอยู่บ้างทันทีที่จับข้อมือเรียวบางของเธอ ทั้งที่เขาเตือนเธอแล้วแท้ ๆ แต่เธอไม่ฟัง ยังคิดจะวิ่งออกไปอีก
ความเย็นจากฝ่ามือใหญ่ของเขาแผ่ซ่านผ่านผิว ระหว่างที่เธอดิ้นรน นิ้วของเขาขยับคลึงไปมา ราวกับไม่ได้สัมผัสกระดูกของเธอเลย
ในดวงตาสีอำพันมีแสงดำจาง ๆ วาบขึ้น เขากวาดมองคนตรงหน้าอย่างละโมบ ตั้งแต่ไรผมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยเพราะความประหม่า แก้มแดงก่ำด้วยความโกรธ ไปจนถึงริมฝีปากสีแดงจัดที่เจ้าของกัดจนช้ำโดยไม่ปรานี
เขาควรปฏิบัติตามกฎโรงเรียน ลงโทษนักเรียนที่หนีเรียนระหว่างคาบเรียน กลืนกินวิญญาณของเธอ ให้เธอได้รู้ว่าผลของการไม่ทำตามกฎเป็นอย่างไร
แต่……เขายังมีบัตรยกเว้นอีกใบที่ยังไม่ได้ใช้ไม่ใช่หรือ? เก็บไว้เฉย ๆ โดยไม่ใช้จะไม่เสียเปล่าหรือไง?
“เพื่อนนักเรียน โปรดกลับห้องเรียนของตัวเองโดยเร็วด้วยนะ~” เฉิงอวี่ปล่อยข้อมือที่ถูกจับจนร้อนผ่าวของเธอ มือที่ซ่อนไว้ข้างขากางเกงขยับถูไปมาไม่หยุด ราวกับพยายามลืมสัมผัสของผิวเนียนละเอียดนั้น
หยวนฉือรู้แล้วว่าทำเป็นไม่รู้อะไรคงไม่ได้ผล เธอเองก็อ่านนิยายแนวนี้มามาก หรือว่าเธอถูกเทพผู้สร้างที่ไหนสักแห่งจับมา แล้วโยนเข้าด่านหนึ่งโดยพลการ ให้เอาชีวิตรอดตามจำนวนวันที่กำหนด?
ไม่เอานะ——เธออยากทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักหวานแหวว ไม่ใช่นิยายเอาชีวิตรอดแบบนี้ เธอคงอยู่ได้ไม่ถึงวันแน่!!!
หยวนฉือทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผมหยิกยาวสลวยราวกับสาหร่ายแผ่สยายอยู่ด้านหลัง สายลมพัดเอื่อย ๆ จนปอยผมปัดแก้มเป็นครั้งคราว หางตาตกแดงเรื่อ เผยให้เห็นความไร้เดียงสาของเจ้าตัว
“ถะ... ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อยได้ไหมว่าต้องไปทางไหน?” เธอกวาดตามองชุดนักเรียนสีกรมท่าของชนชั้นสูงที่ไม่รู้ว่าเปลี่ยนมาใส่ตั้งแต่เมื่อไร แบบชุดคล้ายกับของคนตรงหน้า แต่ของเธอเป็นชุดผู้หญิง ด้านล่างเป็นกระโปรงพลีตสีดำอมคราม มีโบสีน้ำเงินผูกอยู่ที่คอ
เฉิงอวี่ไม่อาจออกจากที่นี่ได้ในช่วงที่กฎมีผล แต่เขายังพอให้คำใบ้แก่เพื่อนนักเรียนที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจคนนี้ได้
นิ้วยาวซีดขาวของเขาเคาะป้ายชื่อบนอกของหยวนฉือเบา ๆ ด้วยเล็บมนทู่ — ชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้องเอ
“เห็นตึกนั้นไหม เข้าไปที่ชั้นสาม ด้านบนเขียนว่าห้องเอ”
เป็นคนดีจริง ๆ เขาชี้ตำแหน่งให้เธออย่างชัดเจน แถมยังให้บัตรผ่านใบหนึ่ง บอกให้เอาไปยื่นให้ครูที่กำลังสอนอยู่
หยวนฉือผ่านกฎข้อหนึ่งและข้อสองได้อย่างง่ายดาย ทำให้เธอเริ่มตั้งตารอวันต่อ ๆ ไป
คงไม่……ยากเกินไปหรอกมั้ง……
อย่างน้อยเธอก็น่าจะได้ด่านมือใหม่สักด่านสิ……
ตามคำชี้แนะของเพื่อนนักเรียนคนนั้น ไม่นานเธอก็หาห้องเรียนที่กำลังสอนได้พบ
ในห้องเรียน ครูหนุ่มกำลังสอนอยู่ นักเรียนบางคนด้านล่างนั่งไม่เรียบร้อย ท่าทีในการเรียนก็ไม่เอาจริงเอาจัง แต่ครูไม่ได้พูดอะไร
ทว่านักเรียนบางคนกลับตึงเครียดไปทั้งตัว เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ทั้งที่ตั้งใจฟังครูสอนอย่างจดจ่อ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คอยระแวดระวังทุกคำพูดของครูบนกระดาน
หยวนฉือแอบสังเกตอยู่ตรงช่องส่องประตูสักพัก แล้วพบที่นั่งว่างแถวแรก
สวรรค์ แถวแรกเลยนะ!
หยวนฉือมองกระดาษในมืออีกครั้ง นิ้วขาวผ่องงอเข้าหากัน ก่อนจะยอมทำใจเคาะประตูเหล็กสามครั้ง แล้วเปิดประตูพร้อมตะโกนคำที่หลุดจากปากโดยไม่รู้ตัวว่า “ขออนุญาตค่ะ”
เสียงใสไพเราะดังกังวาน ทำให้ความคิดของครูประจำชั้น ลู่จิ้น สะดุดลง
เขาควรจะตวาดอย่างหงุดหงิด สั่งให้นักเรียนที่มาสายยืนรออยู่หน้าห้อง รับโทษแห่งความตายที่แขวนค้างอยู่เหนือศีรษะ
แต่เสียงที่ขัดจังหวะเขากลับไม่ใช่เสียงแหบห้าวแบบที่คุ้นเคย หากเป็นเสียงหนึ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในที่แห่งนี้
เบื้องหลังเลนส์แว่นกรอบทอง ดวงตาดำขลับราวนิลหดเล็กลง เขายกนิ้วยาวขึ้นดันแว่นโดยไม่รู้ตัว แต่คนตรงหน้าก็ไม่ได้หายไป ทุกสิ่งกำลังบอกเขาว่าเธออยู่ที่นี่จริง ๆ
ไม่ใช่แค่เขา นักเรียนทั้งห้องที่กำลังฟังครูสอน ง่วงจนแทบหลับ หรือเหม่อลอย ต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันชั่วขณะ แล้วมองตรงไปยังเด็กสาวที่ยืนเก้อเขินอยู่ตรงประตู
ผมหยิกยาวหนาทึบ ปอยผมหน้าม้าที่ชื้นเหงื่อแนบอยู่กับหน้าผากขาวผ่อง แก้มแดงเรื่อเพราะความประหม่า ริมฝีปากเม้มแน่น เสียงไพเราะเมื่อครู่ก็เปล่งออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น
หยวนฉือสัมผัสได้ชัดเจนถึงสายตาของคนรอบข้าง จึงรู้สึกกระอักกระอ่วน บอกแล้วไงว่าการเดินเข้าห้องเรียนกลางคันทำให้เธอทำตัวไม่ถูกจริง ๆ
แต่ครูบนกระดานก็เอาแต่มองเธอ ยังไม่ยอมให้เข้าไป หรือว่าไม่อนุญาตให้เข้าห้อง?
หยวนฉือตะโกนอีกครั้ง “ขออนุญาตค่ะ!”
ครั้งนี้เสียงดังกว่าครั้งก่อน เธอยังยื่นกระดาษในมือให้ครูด้วย หวังว่าเขาจะผ่อนปรนให้สักครั้ง
สายตาหม่นมืดของลู่จิ้นเลื่อนจากตัวเธอไปยังกระดาษในมือ ในใจนึกเยาะหยัน: เฉิงอวี่ใช้มันไปแล้วหรือ?
แต่……
ลู่จิ้นเปลี่ยนจากครูประจำชั้นผู้เคร่งครัดไม่ลำเอียงเป็นคนละคน ขณะนี้เขาดันกระดาษในมือหยวนฉือกลับไปอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ครูเชื่อว่าเพื่อนนักเรียนมีเหตุจำเป็น ครั้งนี้ยกเว้นให้ แต่ห้ามมีครั้งหน้า”
พูดจบก็ให้หยวนฉือไปนั่งที่ จากนั้นจึงสอนต่อ
ด่านนี้ถือว่าผ่านแล้ว
หยวนฉือนั่งอยู่บนที่นั่งของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
เธอเปิดหนังสือออก เป็นหนังสือเล่มใหม่ ไม่มีแม้แต่ชื่อผู้เขียน หยวนฉือมองช่องว่างที่เว้นไว้ให้เขียนชื่อโดยเฉพาะ
เธอหยิบปากกาขึ้นมา เดิมทีตั้งใจจะเขียนชื่อปลอม แต่กลับเขียนไม่ออก ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จ กลับมีตัวอักษรบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือ
【โปรดอย่าโกหก ความซื่อสัตย์คือหลักสำคัญของโรงเรียน】
หยวนฉือตกใจจนรีบเขียนชื่อจริงของตัวเองลงไป ยึดคติทำตามใจที่รู้สึกปลอดภัยไว้ก่อน
ทันทีที่เขียนลงไป เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างถูกประทับตราแล้ว
ป้ายชื่อบนอกของเธอก็เปลี่ยนไปเช่นกัน กลายเป็น “ชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้องเอ·หยวนฉือ”