“คะ...คุณครูลู่ ฉันไม่ได้คบกันก่อนวัยเรียนนะ...” เสียงหวานใสแผ่วเบาเจือความรู้สึกผิด เธอเถียงกลับอย่างไร้น้ำหนัก
หยวนฉือตั้งใจแน่วแน่ ว่าจะไม่ยอมรับเด็ดขาด
ลู่จิ้นประสานมือ นิ้วหัวแม่มือเคาะกันเบา ๆ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนส่งเสียง “อา~” คล้ายกำลังเยาะเย้ยที่เธอกล้าพูดปดทั้งที่ลืมตาอยู่
เขาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดวงสนทนาในโรงเรียนที่บันทึกภาพหน้าจอไว้ให้หยวนฉือดู
“นักเรียนหยวนฉือ การโกหกไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนดี ๆ เขาทำกันนะ~”
ตอนนี้ลู่จิ้นที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คุณครูสุขุมสง่างามอย่างก่อนอีกต่อไป แต่เป็นผู้พิพากษาที่ใช้กฎมาตัดสินเธอ แถมยังเป็นผู้พิพากษาที่ชอบหยอกเย้าอีกด้วย
หยวนฉือเบิกตากว้าง จ้องวงสนทนาในโรงเรียนที่ไม่คุ้นเคย
เธอไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ย่อมไม่มีโอกาสได้เห็นข้อความเหล่านี้
นิ้วเรียวขาวของเธอสั่นเล็กน้อย ค่อย ๆ เลื่อนหน้าจอ
ข้อความด้านบนล้วนกำลังประณามเธอที่หลอกลวงความรู้สึกของคนอื่น
ยิ่งเลื่อนลงไป เนื้อหาก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ
มีคนบอกว่าจะจับเธอขังไว้ บ้างก็ถามว่าจะหั่นเธอเป็นชิ้น ๆ หรือเปล่า อีกคนบอกว่าจะลงโทษเธอ แล้วจะลงโทษอย่างไรได้ล่ะ? แน่นอนว่าต้องทรมานเธอ นอกจากนี้ยังมีคำด่าทอเต็มไปหมด ทั้งคำว่าแพศยาและคำสาปให้ไปตาย...
ดวงตากระจ่างใสของหยวนฉือค่อย ๆ เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มันค้างอยู่ตรงขอบตา
ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ น้ำตาก็เอ่อมากขึ้นทีละน้อย จนหยดใสเม็ดหนึ่งร่วงลงมา กระทบโทรศัพท์ดังแปะ
ไม่เพียงหน้าจอพร่าเลือน สายตาของเธอก็พร่ามัวตามไปด้วย
ริมฝีปากชุ่มชื้นเม้มแน่น กลัวว่าเสียงสะอื้นจะหลุดออกมา แต่จมูกที่สูดฟืดเป็นระยะกลับฟ้องอีกฝ่ายอยู่ดี
เสียงถอนหายใจดังมาจากเงาร่างพร่าเลือน ลู่จิ้นหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่เอี่ยมที่เหน็บไว้ตรงอกออกมา แล้วแตะลงบนแก้มนวลเบา ๆ
“อย่าเพิ่งรีบร้องไห้สิ” น้ำเสียงไม่ได้ปลอบโยน กลับเจือแววตำหนิ
ลู่จิ้นเช็ดใบหน้าชื้นน้ำตาอย่างลวก ๆ ใช้ปลายนิ้วอ่อนนุ่มสัมผัสเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ไล้จากหางตา สายตากวาดมองอย่างอ้อยอิ่ง ตั้งแต่หางตาแดงเรื่อ ปลายจมูกใต้เสื้อสีชมพู ไปจนถึงริมฝีปากชุ่มฉ่ำ