ทันทีที่เสียงประกาศดับลง ลำแขนกลางอากาศก็พุ่งวิ่งออกมาเป็นลูกแก้วแสง
ผู้คนเห็นดังนั้น ตาต่างสว่างไสวขึ้นโดยไม่ต้องคิด แต่กลับไม่กล้าขยับตัวทำการใดๆ
ในที่สุด ลูกแก้วแสงนั้นก็มุดหายลงไปในสมองของเฉินเหวิน
อืม?
เฉินเหวินรีบตรวจสอบสภาพของลูกแก้วแสงทันที ข้อมูลหนึ่งสายก็ปรากฏเข้าตา
ฝ่ามือปฐมกาลเบิกสวรรค์ วิชาบู๊ที่ไร้ขอบเขตระดับ
เมื่อฝึกถึงขีดสุดสามารถฟาดฝ่ามือเดียวเปิดฟ้า ให้โลกก้าวเข้าสู่วัฏจักรกาลอวกาศอื่นได้
หมายเหตุ: พลังส่วนตัวของผู้ฝึกคือตัวกำหนดเพดานการโจมตีของฝ่ามือนี้
นี่...
เฉินเหวินอึ้งงงไปชั่วขณะ
เขาเคยพบเห็นวิชาบู๊และวิชาลับมานับไม่ถ้วน
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นวิชาที่ฝ่ามือเดียวเปิดฟ้า ให้โลกก้าวเข้าสู่วัฏจักรกาลอวกาศอื่นเช่นนี้
นี่ไม่เทียบเท่ากับการทำลายกฎของโลก ให้โลกไม่มีอยู่อีกต่อไปรึ?
ต้องยอมรับว่าวิชานี้ย้อนธรรมชาติของสวรรค์ยิ่งนัก
ขณะเดียวกัน สายตาของทุกคนก็จ้องล็อกไว้ที่ตัวเฉินเหวิน
ในตาของพวกเขามีทั้งริษยา อิจฉา และแม้กระทั่งความโลภสุดขีด
ต้องรู้ว่าก่อนก้าวเข้าหนทางจักรพรรดิ ผู้อาวุโสแห่งอำนาจที่พวกเขาสังกัดต่างบอกใบ้ไว้ว่า จะต้องหาทางได้รางวัลสุดท้ายให้ได้
และเพื่อสิ่งนี้ พวกเขาก็ได้ทุ่มเทความพยายามไปมากมายหลายต่อหลายครั้ง
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ ท้ายที่สุดทุกสิ่งนี้กลับตกเป็นของเฉินเหวิน
ตกอยู่กับคนพื้นถิ่นผู้หนึ่งที่มาจากแดนโลกบรรพกาล
ใช่ เฉินเหวินได้พิสูจน์ความแข็งแกร่งของตนแล้ว
แต่นั่นก็เปลี่ยนแหล่งกำเนิดของเขา และความจริงที่ว่าเขาแพงเชื้อสายต่ำกว่าพวกเขาโดยธรรมชาติไม่ได้
ในสายตาของพวกเขา เฉินเหวินคือผู้ที่ไม่สมควรได้ครอบรางวัลเช่นนี้
ดังนั้นชั่วขณะนั้น ความคิดของทุกคนจึงแตกต่างกัน ต่างคิดหาวิธีจะดึงรางวัลนี้ออกจากมือของเฉินเหวิน
"ศึกแย่งชิงหนทางจักรพรรดิยุติลงแล้ว ประตูทางออกจะเปิดในไม่ช้า ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม"
"หากพลาดช่วงเวลาออกไป ก็ต้องรออีกร้อยปี"