ตูม!
ในเวลานี้เอง แรงระเบิดแห่งอสนีก็ปะทุขึ้นจากหลุมยักษ์ สะบัดม่านฝุ่นที่ปกคลุมให้กระจัดกระจาย
ร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คน
ผู้นั้นก็คือถังจิ่วเซียวที่ถูกกระทะสัมฤทธิ์ฟาดจมลงใต้พื้นดินนั่นเอง
ยามนี้ถังจิ่วเซียวนอกจากท่าทางจะดูอนาถอยู่บ้าง ก็ไม่มีบาดแผลรุนแรงใด ๆ
นี่มัน... ขนาดนี้ยังไม่ตายอีกหรือ?
ผู้คนเห็นภาพนี้ล้วนอดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่า ถังจิ่วเซียวจะยังลุกขึ้นได้อีกหลังจากการโจมตีครั้งนั้น
แค่ลุกขึ้นได้ก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสใด ๆ อีกด้วย
ต้องบอกว่ามันเกินความคาดหมายของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
เทียบกับความตื่นตะลึงของคนทั้งหลาย สีหน้าของเฉินเหวินกลับไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
คนที่รับการโจมตีต่อเนื่องของเขาแล้วไม่ตาย ไม่ใช่จะไม่มีอยู่จริง
แต่นั่นจะทำไมกัน
โจมตีเดียวไม่ตาย ก็ใช้โจมตีที่สอง
สองโจมตีไม่ตาย ก็ใช้สามโจมตีรวด
ไม่ว่าอย่างไร ถังจิ่วเซียวผู้นี้วันนี้ต้องตายแน่
ในตอนนี้ ถังจิ่วเซียวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น "ในหมู่ชนพื้นเมืองจะมีคนอย่างเจ้าออกมาได้นั้น นับว่าหาได้ยากนัก"
"แต่เจ้าไม่มีทางรู้เลยว่า ระหว่างเจ้ากับข้านั้นห่างชั้นกันเพียงใด"
"ด้วยกฎเกณฑ์และรากฐานอันเสื่อมทรามของพวกเจ้า จะเอาอะไรมาต่อสู้กับข้า จะเอาอะไรมา"
กล่าวถึงตอนท้าย ถังจิ่วเซียวยิ่งแผดตะคอกออกมาซ้ำ
ขณะเดียวกัน อัสนีดำอันน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าก็ม้วนตัวพวยพุ่งออกจากร่างของเขา สะเทือนฟ้าดินให้สั่นไหวไม่หยุด
และกฎเกณฑ์เดิมก็ถูกทำลายลงโดยตรง แรงซึ่งสถิตอยู่ในนั้นกลับทะลวงขีดสูงสุดที่พลังอัสนีพึงมี
ราวกับว่าอัสนีดำเหล่านั้นมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ มันกำลังคำราม กำลังระบายความเดือดดาล
พลังนี้กับอารมณ์ของถังจิ่วเซียวยิ่งบรรลุถึงสภาวะที่สอดประสานกัน
สิ้นคำนี้ ทั่วลานก็เงียบสงัดลง
เพราะสิ่งที่ถังจิ่วเซียวกล่าวคือความจริง ทั้งยังเป็นข้อแตกต่างแก่นแท้ที่สุดระหว่างโลกเล็กเสวียนเทียนและแดนโลกบรรพกาล
กฎเกณฑ์แห่งโลกจะสมบูรณ์หรือไม่ ล้วนบ่งบอกถึงความเข้มแข็งของพลังและขีดสูงสุดของขั้นภูมิ