ที่แท้เจ้าก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว
ณ ตำแหน่งหนึ่งในพื้นที่ล่าสังหาร
เจียงลั่วหลีดูดป้ายล่าสังหารบนพื้นเข้ามาในมือ จากนั้นก็พึมพำเบา ๆ
หากสังเกตให้ดี จะต้องเห็นประกายประหลาดที่วาบขึ้นในดวงตาเป็นแน่
สำหรับเฉินเหวิน นางมิได้มีจิตสังหารแม้แต่น้อย ทว่าก็มิได้มีจิตเสน่หาใด ๆ เช่นกัน
แต่บัดนี้ นางกลับเกิดความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อเฉินเหวินขึ้นบ้างแล้ว
ในเวลาเดียวกัน
ณ อีกตำแหน่งหนึ่ง
ที่นั่นมีชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
ทั้งสองคือสวีชีเย่และฮ่องเต้หญิงเฟิ่งซี ซึ่งหลี่จิ่วโยวเคยเอ่ยปากว่ามีความสัมพันธ์แบบคู่หมั้นคู่หมาย
"ดูท่าว่าพวกเราจะดูถูกเขาไปเสียแล้ว" สวีชีเย่เอื้อนเอ่ยอย่างเนิบนาบ แววเสียงผ่อนคลาย
เห็นได้ชัดว่า ต่อให้เฉินเหวินสังหารหลี่จิ่วโยว ก็เพียงทำให้เขาประหลาดใจเท่านั้น
นอกเหนือจากนี้ ก็มิได้มีอารมณ์ผันผวนใด ๆ อีก
ฮ่องเต้หญิงเฟิ่งซีชะงักฝีเท้า "สองมือก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง แต่มันก็แค่เท่านั้น"
"ดูการกระทำของตาเด็กนั่น น่าจะพุ่งเป้ามาที่เจ้า" สวีชีเย่ครุ่นคิดแล้วเอ่ยปาก
ฮ่องเต้หญิงเฟิ่งซีไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น "คนที่พุ่งเป้ามาหาข้ามีมากมายไป แต่มันจะเป็นอะไรเล่า"
"เจ้าไม่คิดอยากรู้หรือว่าเพราะเหตุใด การเอ่ยชื่อเจาะจงเช่นนี้ยังหาได้ยากนัก"
สวีชีเย่มองฮ่องเต้หญิงเฟิ่งซีแวบหนึ่ง
ฮ่องเต้หญิงเฟิ่งซีเงียบงัน คิ้วขมวดน้อย ๆ ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "เรื่องนี้ข้าเองก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเพราะอะไร"
"แต่มันก็ไม่สำคัญแล้ว หากเขาจะมารนหาที่ตาย ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้สมใจเขา"