มองดูซูโหย่วอวี๋ที่ก้าวเข้ามาใกล้ตัว เฉินเหวินก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ความรู้สึกนั้นราวกับอีกฝ่ายรู้จักเขา และดูเหมือนจะมีอารมณ์อื่นใดแฝงอยู่อีกมากมาย
หากความจำไม่ทรุดโทรม ระหว่างเขากับซูโหย่วอวี๋ก็คงไม่เคยมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรนัก
แม้แต่สองครั้งที่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง ตอนนั้นเขาก็ใช้อีกบุคลิกหนึ่งไปทั้งนั้น
ขณะนั้นเอง ซูโหย่วอวี๋ก็กลืนอารมณ์แปลกประหลาดนั้นลง แล้วจึงเอ่ยว่า “รู้สึกว่าสายตาที่ข้ามองเจ้ามันไม่ค่อยถูกต้องสินะ”
เฉินเหวินพยักหน้า
“ยังจำได้ไหมว่าครั้งแรกที่พบกันนั้นเป็นเมื่อไร ณ ที่แห่งใด” ซูโหย่วอวี๋ยิ้มบางที่มุมปาก
เฉินเหวินครุ่นคิดสักครู่จึงตอบ “น่าจะอยู่นอกพระราชวังจักรพรรดิ ตอนที่เข้าไปพบเซวียนหยวนเป่ยฉง”
“ถูกต้อง ความทรงจำของเจ้าดีเหลือเกิน”
ซูโหย่วอวี๋พยักหน้า แล้วเอ่ยต่ออย่างเลื่อนลอย “ข้าเคยคิดว่ามีเพียงตนเดียวเท่านั้นที่จดจำวันนั้นไว้”
“แล้วไงล่ะ” เฉินเหวินถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซูโหย่วอวี๋กลืนอารมณ์ลงอีกครั้ง “ที่ข้าปรากฏตัวที่นั่น ก็เพราะได้รับการฝากฝังจากพี่สาวของเจ้านั่นเอง”
“ตอนแรกข้าก็คิดว่าเจ้านั่นแหละกำลังเสี่ยงตาย หาได้คิดไม่ถึงว่าจะได้เป็นสักขีพยานในช่วงเวลาอันเป็นประวัติศาสตร์ ที่อสูรกายตัวหนึ่งกำลังเผยเขี้ยวเล็บ”
“ขอรู้จักใหม่อีกครั้ง ข้าชื่อซูโหย่วอวี๋ เป็นสหายสนิทที่สุดของพี่สาวเจ้า”
ว่าแล้วนางก็ยื่นมือออกมา
เฉินเหวินตกตะลึงขึ้นมาทันที
วินาทีนี้เอง เขาจึงรู้ว่าพี่สาวของตนเฝ้ามองดูเขามาโดยตลอด ไม่เคยวางเขาลงเลย
ส่วนซูหลงที่อยู่ข้าง ๆ กลับมึนงงไปทั้งตัว
ไม่ใช่นะ ที่แท้ตอนนั้นเจ้าก็ไม่ได้มาหาข้าสักหน่อย
เสียที่ข้ายังซาบซึ้งใจอยู่ คิดว่าพี่สาวอย่างเจ้ายังวางข้าไม่ลง
ขอถามหน่อย แล้วข้านี่มันนับว่าอะไร
ตัวตลกหรือไร
คิดถึงตรงนี้ ปากของซูหลงก็กระตุกติด ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“รู้สึกเหลือเกินไหมว่าน่าประหลาดใจ”
ซูโหย่วอวี๋ขำเบา ๆ แล้วเอ่ยต่อ “โลกใบนี้แท้จริงแล้วไม่มีความบังเอิญมากมายอยู่หรอก มีเพียงผู้ที่ห่วงใยเจ้าเท่านั้นที่จะคอยใส่ใจเจ้าตลอดไป”