ให้เป็นตัวแทนองค์รัชทายาท แล้วไฉนข้าจึงได้เป็นข่านสวรรค์

ตอนที่ 4 เสียพรหมจรรย์

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เสด็จพ่อ ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ หลินเยว่ทำทุกวิถีทางก็แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น กระหม่อมเตรียมการไว้ล่วงหน้า ก่อนมาที่นี่ก็แจ้งหมอหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายสามมั่นใจเต็มเปี่ยม

องค์หญิงได้รับพิษเมามายวสันต์ ซึ่งเป็นยาปลุกกำหนัดฤทธิ์ร้ายแรงชนิดหนึ่งจากซีอวี้ เขาเป็นผู้จัดให้พรรคพวกลงมือด้วยตนเอง

เรื่องให้หมอหลวงตรวจพิษนั้นเขาวางแผนไว้ตั้งแต่แรก ก่อนมาที่นี่จึงติดต่อหมอหลวงไว้แล้ว

สีหน้าหลินเยว่เปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะเตรียมการไว้รอบคอบถึงเพียงนี้ ถึงกับพาหมอหลวงมาด้วย

องค์ชายสามมองหลินเยว่ด้วยท่าทีลำพองใจ “เสด็จพี่รัชทายาท หากหมอหลวงตรวจพบว่าองค์หญิงถูกพิษกำหนัด เสด็จพี่ก็จะต้องรับความผิดฐานข่มเหงนางอย่างแน่นอน ถึงยามนั้นอย่าหาว่าน้องไม่เห็นแก่สายสัมพันธ์พี่น้องก็แล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ...”

เหล่าขุนนางมองหน้ากันไปมา สายตาที่มององค์รัชทายาทแฝงความผิดแผก

ทุกคนต่างรู้ว่าเบื้องหลังองค์รัชทายาทมีฉายาว่าองค์ชายวสันต์ เป็นเพราะองค์รัชทายาทหมกมุ่นในเรื่องนี้อย่างยิ่ง วัน ๆ เอาแต่หยอกเย้าสาวใช้ในจวน

เรื่องอื้อฉาวที่สุดคือเมื่อห้าปีก่อน องค์รัชทายาทกินยามากเกินไปจนเกือบสิ้นใจ หมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวงช่วยชีวิตไว้ได้หลังจากยื้อกันอยู่สามวันสามคืน

เรื่องนี้คราวนั้นเป็นที่โจษจันอย่างมาก จักรพรรดิหนิงกริ้วจนเกือบปลดองค์รัชทายาท

หากองค์หญิงซีอวี้ถูกพิษกำหนัดจริง ผู้ลงมือก็คงหนีไม่พ้นองค์รัชทายาท

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาผิดแผกที่เจือความดูแคลน หลินเยว่ก็รีบโต้กลับ “หลินฉง เจ้ายังกล้าใส่ร้ายข้าอีกหรือ...”

“ทูตผู้นี้ขอคัดค้าน!”

เสียงตวาดกึกก้องดังขึ้นฉับพลัน บีบให้หลินเยว่ต้องกลืนคำพูดกลับลงคอ

ทูตเอกแห่งซีอวี้ถอดหมวกสักหลาดบนศีรษะออก แล้วพุ่งเข้าไปหาองค์ชายสามอย่างรวดเร็ว

“เจ้าพูดถึงพิษกำหนัดไม่หยุดปาก กล่าวหาองค์หญิงของซีอวี้ว่าถูกข่มเหงไม่เลิก เจ้าเห็นองค์หญิงของเราเป็นอะไร? ใส่ร้ายเกียรติขององค์หญิงเช่นนี้ คิดว่าซีอวี้ไร้ผู้คนหรืออย่างไร!”

อาต๋ากานเดือดดาลจนควันแทบออกหู พุ่งศีรษะกระแทกอกองค์ชายสาม

องค์ชายสามที่กำลังลำพองใจพลันหน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังไปสามก้าวก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น ความเจ็บปวดราวกับอกจะแตกแผ่ซ่านไปทั่วอก

ตาเฒ่าผู้นี้ฝึกวิชาหัวเหล็กมาหรือไร?

“เจ้า...บังอาจ!” องค์ชายสามกุมอก ใบหน้าซีดเผือด

“ถุย! องค์ชายสุนัข เจ้าใส่ร้ายความบริสุทธิ์ขององค์หญิงเรา! ข้าจะกลับไปรายงานราชาของข้า กองทัพสองแสนนายจะเคลื่อนพลบูรพาทันที!”

อาต๋ากานโบกแขนทั้งสองข้าง พลางคำรามด้วยความโกรธ

สีหน้าจักรพรรดิหนิงเปลี่ยนไปทันที แดนเหนือของต้า-หนิงกำลังทำศึกอยู่ ย่อมไม่มีกำลังรับมือกองทัพสองแสนนายของซีอวี้

พระองค์จำต้องออกหน้าปลอบประโลมอีกครั้ง กว่าชายชราจากซีอวี้จะยอมสงบลงทั้งที่ยังหอบหายใจแรง ก็ต้องใช้ความพยายามอยู่ไม่น้อย

พระองค์จ้ององค์ชายสามเขม็ง “ลูกอกตัญญู คุกเข่าลง!”

องค์ชายสามรีบแก้ตัว “เสด็จพ่อ สิ่งที่ลูกกล่าวล้วนเป็นความจริง ไม่มีเจตนาใส่ร้ายแม้แต่น้อย ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงซีอวี้...”

จักรพรรดิหนิงตัดบททันที “หุบปาก รอให้หมอหลวงตรวจดูและรู้ความจริงเสียก่อนค่อยพูด”

องค์ชายสามไม่กล้าพูดอีก ได้แต่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงนั้น

หลินเยว่เห็นองค์ชายสามเสียท่าอยู่ข้าง ๆ ก็ลอบยินดีในใจ ตาเฒ่าจากซีอวี้ผู้นี้ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!

ในเวลานั้นเอง หมอหลวงก็มาถึง เขาสะพายหีบยาและวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา

เขาคือหมอหลวงซุนแห่งสำนักหมอหลวง ทำงานในสำนักหมอหลวงมานานกว่ายี่สิบปี มีฝีมือการรักษาสูงส่ง เปี่ยมด้วยคุณธรรมและบารมี ทั้งยังเป็นที่ไว้วางพระทัยของจักรพรรดิหนิงอย่างยิ่ง

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท”

จักรพรรดิหนิงโบกพระหัตถ์ “ลุกขึ้นเถิด เจ้าไปตำหนักบรรทมพร้อมกับขันทีหลี่ ตรวจชีพจรให้องค์หญิง หากองค์หญิง...มีอาการผิดปกติ เจ้าต้องรักษานางให้หาย!”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!”

“หมอหลวงซุน โปรดรอก่อน”

หลินเยว่ก้าวออกมา

“เสด็จพ่อ องค์หญิงอยู่ในตำหนักบรรทมของลูก มีพระชายารัชทายาทคอยดูแลอยู่ด้านใน ลูกขอกลับไปจัดการก่อน แล้วค่อยเชิญหมอหลวงเข้าไป ตำหนักบรรทมมีแต่สตรี หมอหลวงคงไม่สะดวกบุกเข้าไปโดยตรง”

องค์ชายสามพลันก้าวออกมา สีหน้าบึ้งตึง

“หลินเยว่ เจ้าขัดขวางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

เมื่อมีพระบัญชาของเสด็จพ่อ หมอหลวงย่อมเข้าไปตรวจรักษาในตำหนักบรรทมได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีขันทีหลี่ไปด้วย และมีองครักษ์ของข้าคอยเฝ้าอยู่ เจ้ากังวลเรื่องอะไร?

หรือเจ้ากำลังถ่วงเวลา กลัวความชั่วที่เจ้าก่อไว้จะถูกเปิดโปง?”

จักรพรรดิหนิงทรงรำคาญพระทัย จึงโบกพระหัตถ์อย่างไม่ใส่พระทัย “องค์รัชทายาท ถอยไป ให้หมอหลวงเข้าไป”

พระองค์ทรงต้องการทราบอาการขององค์หญิงโดยเร็ว เพื่อจะได้ชี้แจงแก่คณะทูตซีอวี้

หลินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนถอยออกไป

เขาครุ่นคิดทบทวนแล้วทบทวนอีก คิดว่าไม่น่าจะเกิดความผิดพลาดใด ๆ

เมื่อครู่เขาใช้เข็มขับพิษทั้งหมดออกจากร่างองค์หญิง ต่อให้ยังมีพิษตกค้างอยู่บ้างก็เบาบางยิ่ง

ผ่านมาครู่หนึ่งแล้ว พิษในร่างองค์หญิงก็น่าจะถูกขับออกจนหมด

อีกทั้งเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ก่อนจากมาเขายังทิ้งสมุนไพรไว้ให้ รับรองว่าจะขับพิษออกได้หมดจด

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หมอหลวงซุนตามขันทีหลี่ออกไป ทั้งท้องพระโรงพลันตกอยู่ในความสงบ

ทว่าภายใต้ความสงบนั้น กระแสใต้น้ำอันเชี่ยวกรากกำลังก่อตัว ทุกคนต่างมีแผนการของตน

เวลาผ่านไปทีละนาที

เมื่อจักรพรรดิหนิงทรงรอจนหมดความอดทน และกำลังจะส่งคนไปเร่งถาม ขันทีหลี่ก็นำหมอหลวงซุนกลับมาอย่างเร่งร้อนในที่สุด

“หมอหลวงซุน อาการขององค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง?”

จักรพรรดิหนิงผุดลุกขึ้น ตรัสถามอย่างร้อนพระทัย

ภายใต้สายตาของทุกคน หมอหลวงซุนคุกเข่าลงตรงหน้าจักรพรรดิหนิงดังตุบ ทว่าไม่ยอมเอ่ยปาก

คิ้วของเขาขมวดมุ่น คล้ายมีเรื่องลำบากใจจะกล่าว

จักรพรรดิหนิงขมวดพระขนง “พูดมา”

หมอหลวงซุนกัดฟัน “กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อม...กระหม่อมตรวจชีพจรองค์หญิง พบว่าชีพจรลอย เร็ว และลื่นไหล ใบหน้าแดงก่ำ เลือดลมพลุ่งพล่าน นี่คือ...อาการของผู้ถูกพิษราคะฤทธิ์ร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ”

พิษราคะฤทธิ์ร้ายแรง!

คำพูดสี่คำของหมอหลวงซุนทำให้ทุกคนตกตะลึง องค์หญิงถูกวางยาจริงหรือ?

ที่องค์ชายสามกล่าวมาล้วนเป็นความจริง เช่นนั้นองค์รัชทายาทคง...จบสิ้นแล้ว!

องค์ชายสามพลันยินดีขึ้นมา

เขามองจักรพรรดิหนิงก่อน พระพักตร์ของเสด็จพ่อดำคล้ำยิ่งก้นหม้อ

จากนั้นจึงหันไปมองหลินเยว่ มุมปากแทบเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

“เสด็จพี่รัชทายาท น้องเพิ่งกล่าวว่าอย่างไร? องค์หญิงถูกพิษกำหนัด หลินเยว่ เจ้าจะยอมรับความผิดหรือไม่?”

“อ้อ จริงสิ เรื่องที่เสด็จพี่กินยามากเกินไปเมื่อห้าปีก่อน เสด็จพ่อกับทุกคนยังจำได้กระมัง? ดูท่าหลายปีมานี้เสด็จพี่จะไม่ก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย ฮ่า ๆ ๆ...”

เสียงหัวเราะขององค์ชายสามดังก้องไปทั่วท้องพระโรง เขาลำพองใจราวกับได้วสันต์มาเยือน

สีหน้าหลินเยว่ย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง เขาไม่คาดคิดเลยว่าหมอหลวงซุนจะเป็นคนชั่วช้า ถึงกับโกหกต่อหน้าทุกคน ทั้งที่เขาขับพิษขององค์หญิงออกจนหมดแล้ว!

แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ

หมอหลวงซุนกับองค์ชายสามเป็นพวกเดียวกัน

หลินเยว่ไม่มีทางยอมจำนนแต่โดยดี จึงโต้กลับทันที “หมอหลวงซุน เมื่อครู่ท่านกล่าวว่าชีพจรขององค์หญิงลอย เร็ว และลื่นไหล ใช่หรือไม่?”

“ทูลฝ่าบาทรัชทายาท เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“ชีพจรลอย เร็ว และลื่นไหล เป็นสัญญาณของการถูกพิษจริง แต่หากเป็นยาปลุกกำหนัดฤทธิ์ร้ายแรง ผู้ถูกพิษจะมีเลือดลมพลุ่งพล่าน ชีพจรควรเต้นแรงและเร็ว”

หลินเยว่หัวเราะเยาะ

“หมอหลวงซุน ท่านยังตรวจชีพจรผิด แล้วกล้ากล่าวว่าองค์หญิงถูกยาปลุกกำหนัดฤทธิ์ร้ายแรงได้อย่างไร?”

สีหน้าหมอหลวงซุนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถูกองค์รัชทายาทโต้กลับจนตั้งตัวไม่ติด ใครจะคิดว่าองค์รัชทายาทเสเพลจะรู้เรื่องชีพจรด้วย?

ทว่าเขาไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหญิงที่ถูกพิษกำหนัดจะมีชีพจรเช่นไร

ไม่มีหมอคนใดศึกษาตำราด้านนี้ และไม่มีสตรีคนใดกินยาชนิดนี้ ต่อให้กินเข้าไปก็ไม่มีทางไปให้หมอตรวจชีพจร!

ในตำราแพทย์ยิ่งไม่มีบันทึก เรื่องนี้จึงเป็นช่องว่างโดยสิ้นเชิงในยุคโบราณ

“ข้ารักษาคนมาสี่สิบปี ไม่มีทางตรวจผิดแน่” หมอหลวงซุนมีปฏิกิริยาเร็วเช่นกัน จึงยกบารมีของตนข่มอีกฝ่ายทันที

หลินเยว่ยิ้มเยาะยิ่งกว่าเดิม “หึ ๆ รักษาคนมาสี่สิบปี กลับแยกชีพจรเต้นแรงและเร็วกับชีพจรลอย เร็ว และลื่นไหลไม่ออกหรือ? หมอหลวงซุน ท่านแยกไม่ออกจริง ๆ หรือมีคนอยู่เบื้องหลังไม่อยากให้ท่านแยกออกกันแน่?”

เมื่อหลินเยว่กล่าวเช่นนี้ สายตาของผู้คนไม่น้อยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย โดยเฉพาะจักรพรรดิหนิง

ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นคนฉลาด จะฟังความนัยในคำพูดขององค์รัชทายาทไม่ออกได้อย่างไร

สายตาทุกคู่จึงหันไปจับจ้องหมอหลวงซุน

เหงื่อผุดขึ้นบนศีรษะหมอหลวงซุน แต่เขาไม่ลนลาน กลับแสดงสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว

“ฝ่าบาท สิ่งที่กระหม่อมกราบทูลเมื่อครู่เป็นเพียงการวินิจฉัยเบื้องต้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่กระหม่อมไม่อาจปิดบังได้”

“พูดมา”

หมอหลวงซุนกัดฟัน “กระหม่อมเห็นว่าใบหน้าองค์หญิงยังแดงก่ำ ลมหายใจหอบถี่ ชีพจรยังมีสัญญาณลื่นและอ่อนยวบ จากประสบการณ์หลายปีของกระหม่อม องค์หญิงเกรงว่า...เกรงว่าจะ...ถูกคนพรากพรหมจรรย์ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดของเขาราวกับระเบิดที่ปะทุขึ้นในใจของทุกคน

ทุกคนถูกคำว่า ‘ถูกพรากพรหมจรรย์’ กระแทกจนมึนงง

องค์หญิงซีอวี้กำลังจะอภิเษกเป็นพระชายาของจักรพรรดิ พิธีแต่งตั้งก็อยู่ระหว่างเตรียมการ ทว่ากลับถูกคนพรากพรหมจรรย์ไปแล้วหรือ?

แล้วพระเกียรติของจักรพรรดิจะเหลืออยู่ที่ใด?

แล้วศักดิ์ศรีของต้า-หนิงจะเหลืออยู่ที่ใด?

ฟ้าถล่มแล้ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป