หนังวิวาห์กับกระดูก จนก่อเกิดสิ่งชั่วร้าย

ตอนที่ 5 จอมมารหมิงเซียว

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิ่วซินถงพยักหน้าอย่างเย็นชา “ระดับขั้นทำลายปรภพ มีคุณสมบัติพอจะพูดเช่นนี้จริง ๆ”

หญิงวัยกลางคนยิ้มมุมปาก ไม่พูดอะไรต่อ เป้าหมายของนางบรรลุแล้ว

ศิษย์น้องหญิงอัจฉริยะผู้เป็นที่ภาคภูมิใจของนาง แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่เนื้อแท้เป็นคนไม่ยอมแพ้ใคร

“ศิษย์พี่สาม ข้ามีธุระต้องไปจัดการสักหน่อย” หลิ่วซินถงกล่าวจบก็หมุนตัวก้าวจากไป

หญิงวัยกลางคนไม่ได้พูดอะไร เพียงหันไปมองเว่ยจี้สิงที่กำลังจะลงมือ

เว่ยจี้สิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คีบยันต์ไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว พลางพึมพำว่า “ยันต์ปราบปีศาจเสวียนชิง หนึ่งแผ่นแปรเป็นสามพัน...”

เมื่อร่ายคาถาจบ เว่ยจี้สิงก็ยกมือสะบัดยันต์ออกไป

ยันต์พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนแบ่งตัวกลางอากาศราวกับเซลล์ หนึ่งกลายเป็นสอง สองกลายเป็นสี่... เพิ่มจำนวนขึ้นเป็นเท่าตัวตามลำดับ สุดท้ายกลายเป็นยันต์สามพันแผ่น

ในเวลาเดียวกัน ยันต์ทั้งสามพันแผ่นลุกไหม้ เปลวเพลิงแปรเป็นกระบี่ไฟสามพันเล่ม ชี้ตรงไปยังถ้ำ พริบตาเดียวก็พร้อมพุ่งถึง

หลิวเนี่ยที่เพิ่งวิ่งออกจากถ้ำเห็นภาพนั้นแล้วตะลึงจนแทบสติหลุด “ล้อเล่นอะไรกัน! ควบคุมกระบี่ไฟนับพันเล่มได้ตามใจชอบ ผู้บำเพ็ญขั้นทำลายปรภพกับเซียนต่างกันตรงไหน?”

หลิวเนี่ยสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากระบี่ไฟทั้งสามพันเล่มเล็งเป้ามาที่ตนแล้ว

เพียงอีกฝ่ายคิดขึ้นมา เขาก็จะถูกยิงพรุนเป็นตะแกรงแน่นอน

ตอนนี้หลิวเนี่ยเพิ่งตระหนักได้ว่า ระหว่างผู้อ่อนแอกับผู้แข็งแกร่งในวงการลี้ลับนั้นห่างชั้นกันเพียงใด

เดิมทีคิดว่าต่อให้สู้ไม่ไหว อย่างน้อยก็ยังอาศัยความกล้าสู้ได้สักสองในสิบ แต่ตอนนี้ดูเหมือนความคิดเมื่อครู่ของเขาจะน่าขันเพียงใด

“ข้าควรทำอย่างไรดี?!” หลิวเนี่ยลนลาน

วงการลี้ลับบัดซบนี่ไม่เคยให้เวลาเขาเติบโตเลย ตั้งแต่ถูกนักพรตเฒ่าคนนั้นชิงร่าง ก็ถูกบีบให้กลายเป็นสิ่งชั่วร้าย แล้วตอนนี้ยังถูกล้อมปราบอีก

ผู้แข็งแกร่งเพียงขยับมืออย่างไม่ใส่ใจ ก็สังหารผู้อ่อนแอได้ง่ายดาย

“สามี~ มีข้าอยู่ทั้งคน” เถาลีที่อยู่ด้านหลังยิ้มอย่างอ่อนโยน

หลิวเนี่ยหันกลับไปถาม “เจ้าสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นทำลายปรภพคนนั้นได้หรือ?”

“ถ้าจะฆ่าเขา ต้องสูญเสียตบะไปห้าปี แต่ถ้าแค่หนี ต้องสูญเสียตบะเพียงครึ่งปี” เถาลีตอบอย่างมั่นใจ

“เข้าใจแล้ว” หลิวเนี่ยพยักหน้า

เถาลีมุดเข้าไปในร่างของหลิวเนี่ย ร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว พลังหยางของคนเป็นมลายหายไป แทนที่ด้วยไอหยินอันน่าสะพรึงกลัว รูปลักษณ์จากชายกลายเป็นหญิง กล้ามเนื้อแขนขาหดเล็กลงจนเรียวบางและยาวขึ้น เส้นผมยาวถึงเอว ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ...

เชิงเขา

เว่ยจี้สิงยังรู้สึกละอายใจที่ต้องลงมือสังหารผู้แสวงวิชาระดับขั้นสัมผัสหยินอยู่เลย จู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน เขาหันขวับไปทางถ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ “เกิดอะไรขึ้น? ไออำมหิตหยินที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นปรมาจารย์ชะตาสวรรค์?!”

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่เว่ยจี้สิงเองยังรู้สึกว่าตนบ้าไปแล้วหรือไม่

ปรมาจารย์ชะตาสวรรค์... ล้อเล่นอะไรกัน

ทั่วทั้งวงการลี้ลับมีปรมาจารย์ชะตาสวรรค์ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ จะมาเจอที่นี่ได้อย่างไร

“ทำเป็นลึกลับ” เว่ยจี้สิงแค่นเสียงเย็นชา ยกมือกดลง กระบี่ไฟสามพันเล่มพุ่งเข้าใส่เถาลีพร้อมกัน

เถาลีไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ฝ่ามือรวบรวมไอโลหิตสีแดงเข้มแล้วซัดออกไป

ไอโลหิตสีแดงเข้มแผ่กระจายออกในชั่วพริบตา ปกคลุมกระบี่ไฟสามพันเล่มที่พุ่งเข้ามา

ซ่า——

กระบี่ไฟทั้งสามพันเล่มถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสกรดกำมะถันเข้มข้น ก่อนสลายหายไปในไอโลหิต

“อะไรนะ!” ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน

หัวหน้ามือปราบทองหันขวับไปมองเว่ยจี้สิง แล้วรีบถาม “เจินเหรินจ้านหราน นี่มัน...”

ยังไม่ทันพูดจบ หัวหน้ามือปราบทองก็มีสีหน้าหวาดกลัว เขาสัมผัสได้ถึงไออำมหิตหยินที่ทำให้หายใจไม่ออก

ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในที่นั้นล้วนสัมผัสได้

ไออำมหิตหยินแผ่ลงมาจากถ้ำ ผู้แสวงวิชาที่มีตบะต่ำหลายคนตกใจจนหายใจหอบถี่

เว่ยจี้สิงไม่พูดสักคำ สีหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว สัญชาตญาณบอกให้เขาป้องกันตัว แต่ความหวาดกลัวกลับทำให้มือทั้งสองข้างแข็งค้าง

อีกฝ่ายเป็นปรมาจารย์ชะตาสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย!

ร่างเถาลีสลายหายไปในพริบตา กลายเป็นไอโลหิตสายหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนปรากฏขึ้นเหนือศีรษะทุกคน แล้วมองลงมาด้วยท่าทีหยิ่งผยอง “ข้าเพิ่งฟื้นขึ้นมา พวกเจ้ากลับกล้าล้อมปราบกันแล้ว ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง”

ผู้คนด้านล่างตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร แม้แต่จะเงยหน้าสบตายังไม่มีความกล้า

มีเพียงเว่ยจี้สิงที่ฝืนใจประสานมือคารวะ แล้วกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ “ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์อยู่ที่นี่ เมื่อครู่ล่วงเกินไปมาก หากรู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ ผู้น้อยย่อมไม่กล้าบังอาจ”

เถาลีไม่พูดอะไร

การข่มขวัญได้ผลแล้ว หากลงมืออีกจนตบะถดถอย ก็มีแต่จะเกิดโทษกับสามี ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย

เห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะลงมือ เว่ยจี้สิงกับคนอื่น ๆ จึงค่อยพรูลมหายใจด้วยความโล่งอก

เว่ยจี้สิงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม “ผู้น้อยขอบังอาจถามนามของท่านปรมาจารย์ได้หรือไม่?”

เถาลีเอ่ยช้า ๆ “ข้าคือ—จอมมารหมิงเซียว”

พูดจบ ร่างของนางก็กลายเป็นไอโลหิตสายหนึ่งแล้วสลายหายไป

“ในที่สุดก็ไปแล้ว!” เว่ยจี้สิงเพิ่งปล่อยวางความกังวลในใจได้

คนอื่น ๆ ต่างพรูลมหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน

หัวหน้ามือปราบทองหันไปสั่งลูกน้องที่อยู่ข้างกายทันที “จำรูปลักษณ์กับนามของอีกฝ่ายไว้ รีบส่งม้าด่วนแปดร้อยหลี่กลับเมืองหลวง ไปรายงานสำนักตรวจดวงชะตา!”

เว่ยจี้สิงขมวดคิ้วพึมพำ “จอมมารหมิงเซียว ในบรรดาปรมาจารย์ชะตาสวรรค์หลายท่านไม่มีชื่อนี้ หรือจะเป็นปีศาจเฒ่ายุคบรรพกาล?”

หัวหน้ามือปราบทองเดินเข้ามา ยิ้มพลางเอ่ย “เจินเหรินจ้านหราน พวกเรา...”

เว่ยจี้สิงส่ายหน้า “จอมมารหมิงเซียวขึ้นสู่ชะตาสวรรค์ด้วยวิชานอกรีต หากข้ายังกวาดล้างพวกนอกรีตในซีสู่ต่อไป ก็คงเท่ากับรนหาที่ตาย ความร่วมมือระหว่างข้ากับราชสำนักจบลงเพียงเท่านี้เถอะ”

หัวหน้ามือปราบทองไม่ได้พูดอะไรต่อ

ซีสู่มีปรมาจารย์ชะตาสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นหนึ่งคน เกรงว่าโครงสร้างอำนาจในวงการลี้ลับของมณฑลนี้คงต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว

ภายในป่าห่างออกไปสามลี้

หลิวเนี่ยกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมตั้งนานแล้ว เถาลีนอนหมอบอยู่บนไหล่ของเขา แนบแก้มกับแก้มอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม พลางทำปากจู๋ “เหนื่อยจังเลย”

“รีบกลับไปพักเถอะ” หลิวเนี่ยยิ้ม เขายังประหลาดใจที่ภรรยาของตนมีพลังต่อสู้ระดับชะตาสวรรค์

เถาลีเพิ่งกลับเข้าไปในร่าง ก็เห็นหลิ่วซินถงเดินตรงเข้ามา

เมื่อเห็นหลิ่วซินถง หลิวเนี่ยก็แสดงท่าทีระแวดระวัง ก่อนถาม “สหายเต๋าหลิ่ว เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? คงไม่ได้มาหาข้าหรอกนะ?”

หลิวเนี่ยมีความประทับใจต่อหลิ่วซินถงไม่น้อย ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ของนาง แต่เพราะอีกฝ่ายตั้งใจช่วยเขาจากใจจริง

หลิ่วซินถงพยักหน้า “เจ้าน่าจะไม่มีอาจารย์สืบทอดวิชา หากวันใดวันหนึ่งสำนักตรวจดวงชะตาออกคำสั่งสังหารเจ้า สู้เปลี่ยนมาบำเพ็ญวิถีธรรมเสียแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าหรือ”

“ข้าซาบซึ้งในน้ำใจ แต่ขอปฏิเสธ” หลิวเนี่ยกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วก้าวออกไป

เห็นเช่นนั้น หลิ่วซินถงจึงพูดต่อ “ข้าทำไปก็เพื่อประโยชน์ของเจ้า ไม่คิดทบทวนจริง ๆ หรือ?”

“เพื่อประโยชน์ของข้า...”

หลิวเนี่ยพึมพำ แต่ไม่ได้ตอบ กลับถามคำถามที่ทำให้คนฟังงุนงง “ถ้าวันหนึ่งข้ากลายเป็นสิ่งชั่วร้าย ถูกผู้บำเพ็ญวิถีธรรมตามฆ่า จนตกอยู่ในสถานการณ์คับขันรอบด้าน เจ้าจะยืนอยู่ข้างข้าโดยไม่ลังเลหรือไม่?”

หลิ่วซินถงไม่รู้ว่าทำไมหลิวเนี่ยจึงถามเช่นนั้น แต่นางก็ยังพยักหน้า “ย่อมเป็นเช่นนั้น”

หลิวเนี่ยไม่พูดอะไร เพียงมองหลิ่วซินถง รอคำตอบจากเถาลี

นับตั้งแต่ข้ามเวลามายังราชวงศ์ชิง หลิวเนี่ยพบผู้แสวงวิชาคนไหนก็ล้วนอยากให้เขาตาย

นักพรตเฒ่าคนนั้นก็ใช่ เว่ยจี้สิงก็ใช่ แม้แต่พวกสำนักตรวจดวงชะตาก็เช่นกัน มีเพียงหลิ่วซินถงที่เป็นข้อยกเว้น

นางอยากช่วยเขาโดยไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงใด ๆ

เมื่อคนเราตกต่ำแล้วมีใครสักคนยื่นมือช่วย มักจะจดจำบุญคุณของผู้นั้นไปตลอดชีวิต แม้จะเป็นเพียงความช่วยเหลือเล็กน้อยก็ตาม

นี่จึงเป็นเหตุผลที่การช่วยคนยามลำบากมีค่ากว่าการส่งเสริมคนยามรุ่งเรือง

สำหรับหลิ่วซินถง แม้จะไม่ถึงขั้นเป็นรักแรกในดวงใจ แต่หลิวเนี่ยก็จดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้

ต่อให้อีกฝ่ายอาจเพียงทำไปตามใจชอบก็ตาม

“ข้าได้กลิ่นของการหลอกลวง...” เมื่อเถาลีประกาศคำตอบ การแข่งขันก็จบลงอย่างสิ้นเชิง

หลิวเนี่ยเห็นแววตาจริงใจของหลิ่วซินถงแล้วพลันเลือนหาย ก่อนจะเอ่ยสองคำ

“เป็นอย่างที่คิด!”

ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย ไม่ใส่ใจอีกฝ่ายอีก และไม่ได้รู้สึกผิดหวัง...

หลิวเนี่ยหมุนตัวก้าวจากไป เดินเข้าสู่ป่ามืดมิด

เถาลีออกมา ปีนขึ้นไปเกาะบนไหล่หลิวเนี่ยอย่างคล่องแคล่ว แล้วพูดยิ้ม ๆ “การผจญภัยของพวกเรากำลังจะเริ่มแล้ว”

———ท่องยุทธภพ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป