ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 44 หมู่บ้านลู่เจียเติบโตขึ้น

6 นาที· 1.5K คำ

ซุนเฉิงไฉดวงตาแดงก่ำ «ท่านพ่อ เป็นเพราะมันทั้งนั้น! มันทำให้พวกเราไม่มีข้าวกิน แล้วยังทำร้ายพี่สาวจ้าวอีก!»

ซุนเฉิงไฉอายุ 13 ปีแล้ว เรื่องบางอย่างเขาก็พอเข้าใจได้

เรื่องลูกสาวบ้านสกุลจ้าวที่อยู่ติดกันถูกพวกอันธพาลรังแกจนเสียสติ ผู้คนที่ยังอยู่ในหมู่บ้านต่างก็รู้กันแทบหมดแล้ว

ที่จริงไม่ได้มีแค่บ้านสกุลจ้าวเท่านั้น ยังมีหญิงในอีกครอบครัวหนึ่งของหมู่บ้านถูกทำร้ายด้วย นางเป็นหญิงม่ายที่สามีตายไปแล้ว

แต่ด้านบนยังมีพ่อแม่สามีให้ต้องปรนนิบัติ ด้านล่างยังมีลูกอีกสามคนให้เลี้ยงดู ต่อให้คับแค้นใจเพียงใด นางก็ทำได้แค่กล้ำกลืนไว้ตามลำพัง

เพราะหากนางล้มลง ครอบครัวของพวกเขาก็คงพังพินาศไปด้วย

พอได้ยินเรื่องลูกสาวบ้านสกุลจ้าวที่อยู่ติดกัน คนในห้องต่างก็เงียบงัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน

จากเรื่องที่หวังเสี่ยวลิ่วเคยพูดถึงการรังแกผู้หญิงก่อนหน้านี้ ลู่เจินหยุนกับคนอื่น ๆ ก็พอจะเดาเรื่องราวได้บ้าง

บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นมา

เฉินต้าจ้วงก้าวเข้าไปชกหวังเสี่ยวลิ่วอีกหมัด «พวกแกนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ!»

เขาเองก็มีลูกสาว หากลูกสาวของเขาถูกคนย่ำยีเช่นนี้ เขาต้องฆ่าพวกมันแน่!

ฮือ ๆ ๆ…

ตอนนี้หวังเสี่ยวลิ่วมีความทุกข์อยู่เต็มอก แต่พูดออกมาไม่ได้จริง ๆ

ถ้า…ถ้าย้อนกลับไปได้ เขาจะไม่มีวันทำแบบนี้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้จะเสียใจไปก็สายเกินไปแล้ว

แย่งเสบียง ทำร้ายคน รังแกผู้หญิง เขาล้วนเคยทำมาหมดแล้ว สมควรได้รับผลกรรมเช่นนี้

«ไป!» เฉินต้าจ้วงหิ้วหวังเสี่ยวลิ่วที่หมดแรงขัดขืนขึ้นมา «ตามข้าไปชดใช้ความผิด!»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป