ซุนเฉิงไฉดวงตาแดงก่ำ «ท่านพ่อ เป็นเพราะมันทั้งนั้น! มันทำให้พวกเราไม่มีข้าวกิน แล้วยังทำร้ายพี่สาวจ้าวอีก!»
ซุนเฉิงไฉอายุ 13 ปีแล้ว เรื่องบางอย่างเขาก็พอเข้าใจได้
เรื่องลูกสาวบ้านสกุลจ้าวที่อยู่ติดกันถูกพวกอันธพาลรังแกจนเสียสติ ผู้คนที่ยังอยู่ในหมู่บ้านต่างก็รู้กันแทบหมดแล้ว
ที่จริงไม่ได้มีแค่บ้านสกุลจ้าวเท่านั้น ยังมีหญิงในอีกครอบครัวหนึ่งของหมู่บ้านถูกทำร้ายด้วย นางเป็นหญิงม่ายที่สามีตายไปแล้ว
แต่ด้านบนยังมีพ่อแม่สามีให้ต้องปรนนิบัติ ด้านล่างยังมีลูกอีกสามคนให้เลี้ยงดู ต่อให้คับแค้นใจเพียงใด นางก็ทำได้แค่กล้ำกลืนไว้ตามลำพัง
เพราะหากนางล้มลง ครอบครัวของพวกเขาก็คงพังพินาศไปด้วย
พอได้ยินเรื่องลูกสาวบ้านสกุลจ้าวที่อยู่ติดกัน คนในห้องต่างก็เงียบงัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน
จากเรื่องที่หวังเสี่ยวลิ่วเคยพูดถึงการรังแกผู้หญิงก่อนหน้านี้ ลู่เจินหยุนกับคนอื่น ๆ ก็พอจะเดาเรื่องราวได้บ้าง
บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นมา
เฉินต้าจ้วงก้าวเข้าไปชกหวังเสี่ยวลิ่วอีกหมัด «พวกแกนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ!»
เขาเองก็มีลูกสาว หากลูกสาวของเขาถูกคนย่ำยีเช่นนี้ เขาต้องฆ่าพวกมันแน่!
ฮือ ๆ ๆ…
ตอนนี้หวังเสี่ยวลิ่วมีความทุกข์อยู่เต็มอก แต่พูดออกมาไม่ได้จริง ๆ
ถ้า…ถ้าย้อนกลับไปได้ เขาจะไม่มีวันทำแบบนี้เด็ดขาด
แต่ตอนนี้จะเสียใจไปก็สายเกินไปแล้ว
แย่งเสบียง ทำร้ายคน รังแกผู้หญิง เขาล้วนเคยทำมาหมดแล้ว สมควรได้รับผลกรรมเช่นนี้
«ไป!» เฉินต้าจ้วงหิ้วหวังเสี่ยวลิ่วที่หมดแรงขัดขืนขึ้นมา «ตามข้าไปชดใช้ความผิด!»