“ท่านลุง ดูเขาสิ ยังคิดจะหนีอีกแน่ะ!” น้ำเสียงใสกังวานของลู่เจินหยุน เมื่อมาถึงหูหวังเสี่ยวลิ่วในยามนี้ ก็ฟังราวกับเสียงเรียกวิญญาณ
“พี่ใหญ่ พี่สาว ท่านผู้กล้า ได้โปรดเถอะ เนื้อของข้าไม่อร่อยหรอก ข้าไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว เหม็น ใช่ เหม็นมากเลย!” เมื่อเห็นว่าหนีไม่รอด หวังเสี่ยวลิ่วก็ทำได้เพียงอ้อนวอนขอชีวิต
ร่างของเขานอนงอตัวอยู่บนพื้น ศีรษะก้มโขกพื้นไม่หยุด ราวกับกำลังคุกเข่าขอขมา
ลู่เกาซิ่งว่า “เหม็นแล้วจะเป็นไรไป แค่จับเจ้าไปล้างตัวก็สิ้นเรื่อง!”
เฮ่อเยี่ยนจือยิ้มหน้าบาน “ท่านลุง ข้าจะไปขนน้ำจากในเมืองมาให้!”
แกล้งคนผู้นี้สนุกจริง ๆ!
“อย่าเลย อย่าเลย ขอร้องพวกท่านล่ะ ไว้ชีวิตข้าด้วย ฮือ ๆ ๆ...” หวังเสี่ยวลิ่วสิ้นหวังจับใจ เหตุใดคนที่นี่ถึงได้พูดจาโหดเหี้ยมกันนัก ทั้งที่มองดูแล้วก็มีทั้งคนแก่ คนเด็ก และคนอ่อนแอ?
ตอนนี้เขานึกเสียใจจนแทบขาดใจ หากรู้แต่แรก วันนี้คงไม่เสนอตัวมาสืบข่าวที่นี่หรอก
ตอนนี้ไม่เพียงสืบข่าวไม่สำเร็จ แม้แต่ชีวิตก็แทบจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!
“เอ๊ะ เหม็นจัง กลิ่นอะไรน่ะ?” เฮ่อเยี่ยนจือพลันยกมือปิดจมูก สีหน้ารังเกียจ
ลู่อินรีบหันหลังให้
ลู่เจินหยุนเองก็ขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าหวังเสี่ยวลิ่วจะขวัญอ่อนขนาดนี้ ถึงกับกลัวจนฉี่ราด!
ท่านลุงซานส่งสัญญาณให้ลู่เจินหยุนถอยไปยืนข้าง ๆ อย่าให้ต้องเห็นภาพสกปรก
ลู่เกาซิ่งเดินเข้าไปเตะหวังเสี่ยวลิ่วหลายครั้ง “ให้ตายสิ ไอ้สารเลว กล้าทำพื้นบ้านปู่เปื้อนเชียวหรือ!”