“อา...อาอวิ๋น แรงเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน?” หลิวไน่ไน่ตกตะลึง
โต๊ะโป๊ยเซียนตัวนี้ อย่างไรก็น่าจะหนักเจ็ดสิบถึงแปดสิบชั่ง ลู่เจินหยุนกลับยกขึ้นด้วยมือเดียวได้อย่างนั้นหรือ?
คนอื่น ๆ ต่างพากันตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ลู่เจินหยุนเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
เดิมทีนางตั้งใจจะใช้มือข้างหนึ่งยกโต๊ะโป๊ยเซียนขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยวางมืออีกข้างลงไป ก่อนจะยกโต๊ะขึ้นสูง
เด็กสาวอายุสิบสี่อย่างนาง แค่ใช้สองมือยกของหนักเจ็ดสิบถึงแปดสิบชั่งขึ้นเหนือศีรษะได้ ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว ใครจะคิดว่า...
ลู่เจินหยุนรู้ว่าการถางพื้นที่ทำกินในหุบเขาลึกช่วงนี้ทำให้กำลังของนางเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่ไม่คิดว่าจะเพิ่มขึ้นมากถึงเพียงนี้!
นางวางโต๊ะลง ไม่ว่าจะแรงขึ้นมากหรือน้อย ขอแค่ทำให้ทุกคนตะลึงได้ก็พอแล้ว!
“อาอวิ๋นไปได้” คนแรกที่เห็นด้วยคือท่านลุงซาน
หลังจากนั้นคนอื่น ๆ ก็ทยอยพยักหน้าเห็นด้วย
“แต่พวกเจ้ารวมกับเจ้าหนุ่มอาเยี่ยนแล้วก็มีแค่สี่คน จะจัดการพวกอันธพาลสิบสองคนได้ยังไง?” ท่านลุงซานถามลู่เจินหยุน
แม้เขาจะรับปากแล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะสังขารแก่ชราของเขาไร้ประโยชน์ ไปด้วยก็มีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขาพวกนาง เขาก็อยากตามไปด้วยเหมือนกัน
ลู่เจินหยุนถามว่า “ท่านลุงซานคิดว่าหวังเสี่ยวลิ่วเป็นยังไงบ้าง?”
พอเอ่ยถึงหวังเสี่ยวลิ่ว แววตาของท่านลุงซานก็ฉายแววดูแคลน “แขนขาเล็กกระจิดริด ยกของก็ไม่ไหว แบกของก็ไม่ได้ ยังสู้ตาแก่อย่างข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”