เมื่อครู่นางนึกถึงโอ่งน้ำที่บ้านผู้ใหญ่บ้านขึ้นมา โอ่งใบใหญ่ขนาดนั้น คนที่ยังอยู่ในหมู่บ้านคงขนย้ายไปไหนไม่ได้ในเวลาอันสั้น
นางจึงคิดจะย้ายโอ่งน้ำไปไว้ที่บ้านลุงซาน แล้วช่วยเติมน้ำให้เต็ม
แบบนี้ในช่วงสั้น ๆ ลุงซานก็จะไม่ขาดน้ำดื่ม
“อยู่จ้ะ อยู่ เข้ามารอข้างในก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเรียกเขา” นางลู่พูดพลางเปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้นอีกหน่อย ให้ลู่เจินหยุนเข้ามา ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อเรียกเฮ่อเหวินหลี
เฮ่อเหวินหลีออกมาอย่างรวดเร็ว นางลู่เล่าเรื่องให้เขาฟังแล้ว เขาจึงไม่พูดมาก เอ่ยตรง ๆ ว่า “ฉันจะไปเทียมลาไว้ที่ลานหลังบ้าน”
ลู่เจินหยุนรีบเดินตามไป “ท่านลุงหลี ฉันอยากรบกวนให้ท่านช่วยขนโอ่งน้ำใบใหญ่ของบ้านผู้ใหญ่บ้านไปไว้ที่บ้านลุงซานค่ะ”
หลังจากพูดจบ ลู่เจินหยุนคิดว่าเฮ่อเหวินหลีคงถามเหตุผล แต่เขาเพียงพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรสักคำ
พอมีเฮ่อเหวินหลีกับเกวียนลา โอ่งน้ำใบใหญ่ก็ถูกขนไปถึงบ้านลุงซานอย่างรวดเร็ว
แผ่นแป้งข้าวโพดในมือลุงซานกินหมดแล้ว เขาถือชามดินเผาเปล่า มองทั้งสองคนที่กำลังวุ่นวายด้วยสีหน้างุนงง
“นี่... นี่...”
ชั่วขณะหนึ่ง ลุงซานไม่รู้จะพูดอะไรดี
เมื่อตั้งโอ่งน้ำเข้าที่แล้ว ลู่เจินหยุนกำลังจะขอบคุณเฮ่อเหวินหลีและบอกให้เขากลับไปก่อน
อีกเดี๋ยวนางก็คิดจะเอาแผ่นแป้งข้าวโพดไปให้เขาสักสองสามชิ้นเป็นการขอบคุณ
แต่กลับได้ยินเฮ่อเหวินหลีพูดว่า “ในแม่น้ำหลินซีที่อำเภอยังมีน้ำเหลืออยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในอำเภอ ฉันหาถังน้ำมาได้หลายใบ ต้าหนี เธอไปกับฉันหน่อย เราจะขนน้ำมารอบหนึ่ง เติมโอ่งที่บ้านท่านลุงซานให้เต็ม”