ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 12 ทั่วหมู่บ้านหนีภัยจนไร้ที่พึ่ง มีเพียงข้าที่กักตุนเสบียงอยู่ในหุบเขาลึก

6 นาที· 1.4K คำ

นางต้องรีบตักน้ำใส่โอ่งใบใหญ่ในมิติของตัวเองให้เต็ม ก่อนที่แม่น้ำจะแห้งขอด

เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้ต้องใช้ชีวิตไปอีกนาน นางก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขาดน้ำ

แม่น้ำสายนี้เป็นแม่น้ำสายเดียวและใหญ่ที่สุดในอำเภอกูซี ผู้คนเกือบทั้งอำเภออาศัยน้ำจากแม่น้ำสายนี้ดำรงชีวิต

ชาวบ้านอาจหาน้ำจากลำธารหรือน้ำพุบนภูเขาได้ แต่ชาวเมืองไม่มีความสะดวกเช่นนั้น จึงทำได้เพียงพึ่งพาน้ำจากแม่น้ำสายนี้

ทว่าตอนนี้ลำธารในหมู่บ้านแห้งขอดหมดแล้ว บ่อน้ำที่บางบ้านขุดไว้ก็ไม่มีน้ำผุดขึ้นมาอีก ส่วนน้ำพุบนภูเขายังพอมี แต่ต้องเข้าไปในเขาลึก น้ำพุแถบชายเขาแห้งเหือดไปนานแล้ว

หากอยากดื่มน้ำ พวกเขาทำได้เพียงหิ้วถังเดินไปตักที่อำเภอกูซี ซึ่งต้องใช้เวลาเดินกว่าครึ่งชั่วยาม

ตอนกลางวันลู่เจินหยุนไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้ พอคิดได้อีกที นางก็กลับถึงบ้านแล้ว

แต่เพื่อไม่ให้ใครจับได้ ลู่เจินหยุนจึงตัดสินใจรอให้ฟ้ามืดก่อนค่อยไปกักตุนน้ำ

กลางคืนเดินทางลำบากกว่ากลางวัน ทั้งมืดทั้งพื้นขรุขระ หลายครั้งลู่เจินหยุนมองไม่เห็นก้อนหินหรือหลุมตรงหน้า จนเกือบข้อเท้าพลิก

โชคดีที่แม้จะใช้เวลามากกว่าตอนกลางวันไปหนึ่งก้านธูป ในที่สุดนางก็เดินทางมาถึง

ยามค่ำคืน อำเภอกูซีเงียบสงัดและน่าขนลุกกว่าตอนกลางวัน

แต่ความน่ากลัวแค่นี้เทียบกับป่าลึกยามค่ำคืนแล้วแทบไม่ได้เลย

สำหรับลู่เจินหยุนที่เคยนอนค้างในป่าลึกอยู่บ่อยครั้งเมื่อครั้งอยู่ยุคปัจจุบัน ความน่ากลัวแค่นี้ไม่เท่าไร

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป