นางต้องรีบตักน้ำใส่โอ่งใบใหญ่ในมิติของตัวเองให้เต็ม ก่อนที่แม่น้ำจะแห้งขอด
เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้ต้องใช้ชีวิตไปอีกนาน นางก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขาดน้ำ
แม่น้ำสายนี้เป็นแม่น้ำสายเดียวและใหญ่ที่สุดในอำเภอกูซี ผู้คนเกือบทั้งอำเภออาศัยน้ำจากแม่น้ำสายนี้ดำรงชีวิต
ชาวบ้านอาจหาน้ำจากลำธารหรือน้ำพุบนภูเขาได้ แต่ชาวเมืองไม่มีความสะดวกเช่นนั้น จึงทำได้เพียงพึ่งพาน้ำจากแม่น้ำสายนี้
ทว่าตอนนี้ลำธารในหมู่บ้านแห้งขอดหมดแล้ว บ่อน้ำที่บางบ้านขุดไว้ก็ไม่มีน้ำผุดขึ้นมาอีก ส่วนน้ำพุบนภูเขายังพอมี แต่ต้องเข้าไปในเขาลึก น้ำพุแถบชายเขาแห้งเหือดไปนานแล้ว
หากอยากดื่มน้ำ พวกเขาทำได้เพียงหิ้วถังเดินไปตักที่อำเภอกูซี ซึ่งต้องใช้เวลาเดินกว่าครึ่งชั่วยาม
ตอนกลางวันลู่เจินหยุนไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้ พอคิดได้อีกที นางก็กลับถึงบ้านแล้ว
แต่เพื่อไม่ให้ใครจับได้ ลู่เจินหยุนจึงตัดสินใจรอให้ฟ้ามืดก่อนค่อยไปกักตุนน้ำ
กลางคืนเดินทางลำบากกว่ากลางวัน ทั้งมืดทั้งพื้นขรุขระ หลายครั้งลู่เจินหยุนมองไม่เห็นก้อนหินหรือหลุมตรงหน้า จนเกือบข้อเท้าพลิก
โชคดีที่แม้จะใช้เวลามากกว่าตอนกลางวันไปหนึ่งก้านธูป ในที่สุดนางก็เดินทางมาถึง
ยามค่ำคืน อำเภอกูซีเงียบสงัดและน่าขนลุกกว่าตอนกลางวัน
แต่ความน่ากลัวแค่นี้เทียบกับป่าลึกยามค่ำคืนแล้วแทบไม่ได้เลย
สำหรับลู่เจินหยุนที่เคยนอนค้างในป่าลึกอยู่บ่อยครั้งเมื่อครั้งอยู่ยุคปัจจุบัน ความน่ากลัวแค่นี้ไม่เท่าไร