ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 13 บ้านท่านลุงซานไม่มีน้ำแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

ลู่เจินหยุนใช้น้ำล้างหน้า ก่อนจะตบแก้มเบา ๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นทันตา

พอเปิดประตูออกไป ท้องฟ้าด้านนอกก็สว่างจ้าแล้ว

วันนี้ยังคงไม่มีแม้แต่ลมพัด แสงอาทิตย์ลอยสูงอยู่กลางฟ้า แม้แต่อากาศก็ยังร้อนอบอ้าว

ลู่เจินหยุนล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็ไปทำอาหารในครัว

วันนี้นางตั้งใจจะขึ้นเขาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน จึงคิดจะทำเสบียงแห้งติดตัวไปด้วย เผื่ออยู่บนเขานานแล้วจะหิว

เสบียงแห้งที่นางคิดจะทำคือแป้งแผ่นไส้ผักป่า

แต่แป้งแผ่นไส้ผักป่าที่นางทำ ไม่เหมือนแป้งแผ่นผักป่าของที่นี่ เพราะใช้ผักป่าเป็นไส้

แม้ลู่เจินหยุนจะไม่มีเครื่องปรุงให้ใช้มากนัก แต่อย่างน้อยเมื่อวานก็หาเกลือกับซีอิ๊วมาได้บ้าง รวมถึงเครื่องเทศอีกเล็กน้อย เอามาปรุงไส้ผักป่าก็น่าจะพอ

นางสับผักป่าให้ละเอียดอย่างระมัดระวัง แล้วเติมซีอิ๊วกับเกลือหยาบลงไปปรุงรส เพราะไม่มีมีดทำครัว ลู่เจินหยุนจึงต้องใช้มีดพร้าสับแทน แม้มีดพร้าจะหนักไปสักหน่อย แต่ก็ใช้ได้ดีทีเดียว

ปรุงไส้เสร็จแล้ว นางก็นำแป้งข้าวโพดที่หาได้จากในเมืองเมื่อวานออกมาส่วนหนึ่ง เติมน้ำแล้วนวดจนเป็นก้อนแป้ง

แม้แป้งข้าวโพดที่หาได้ในเมืองจะเป็นธัญพืชหยาบเหมือนกัน แต่เป็นแป้งที่บดละเอียด เนื้อสัมผัสจึงดีกว่าแป้งหยาบอยู่มาก

จากนั้นนางคลึงแป้งข้าวโพดให้เป็นเส้นยาว แบ่งออกเป็นก้อนเล็ก ๆ แล้วห่อไส้ผักป่าลงไปในแต่ละก้อน ก่อนจะกดให้แบนเป็นแผ่น

ลู่เจินหยุนมีลังนึ่งอยู่ก็จริง แต่ไม่มีหม้อใบใหญ่ จึงเอาแป้งข้าวโพดแผ่นเหล่านี้ไปนึ่งไม่ได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป