ลู่อินตกใจ “คะ...คนจากหมู่บ้านอื่นหรือ?”
ทำไมถึงมีคนจากหมู่บ้านอื่นมาที่นี่เอาตอนนี้นะ?
แถมยังเป็นช่วงที่เฮ่อเหวินหลีไม่อยู่เสียด้วย
ลู่เจินหยุนกล่าว “พวกเราพาตัวเขาไปไว้ในลานบ้านข้าก่อน อาเยี่ยน เจ้าไปตามท่านลุงเกาซิ่งมา ส่วนข้าจะไปตามท่านลุงซาน”
ชายคนนี้ดูไม่เหมือนคนต่างถิ่น เช่นนั้นก็น่าจะเป็นคนแถวนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่ามาจากหมู่บ้านไหน และมีจุดประสงค์อะไรถึงมาที่หมู่บ้านลู่เจีย
สมัยหนุ่ม ๆ ท่านลุงซานเคยเป็นช่างไม้ คนในหมู่บ้านใกล้เคียงรวมถึงหลายบ้านในเมือง ต่างมาหาเขาให้ทำเครื่องเรือน จึงรู้จักผู้คนมากมาย
บางทีท่านลุงซานอาจรู้จักชายคนนี้จริง ๆ ก็ได้
ลู่เจินหยุนออกแรงมากพอจะยกชายคนหนึ่งได้ นางจับปลายเชือกฟางทั้งสองข้าง แล้วโยนเขาเข้าไปในลานบ้านตัวเอง
ลู่อินกับเฮ่อเยี่ยนจือเห็นแล้วถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง
เฮ่อเยี่ยนจือมองนางอย่างเลื่อมใส “พี่เจินหยุน แรงเยอะขนาดนั้นได้ยังไงขอรับ?”
รูปร่างของลู่เจินหยุนดูยังไม่ล่ำสันเท่าเขาด้วยซ้ำ!
แต่ชายร่างสูงเจ็ดฉื่อเช่นนี้ เขากลับยกไม่ไหว
ลู่เจินหยุนปัดฝุ่นบนมือ “พวกเรารีบไปตามคนกันก่อนเถอะ!”
ทั้งสองแยกกันไปตามคน ส่วนลู่อินถือไม้คอยเฝ้าชายคนนั้น
เมื่อท่านลุงซานกับลู่เกาซิ่งได้ยินว่ามีคนนอกหมู่บ้านที่คิดร้ายมาถึงหมู่บ้านลู่เจีย ทั้งคู่ก็ร้อนใจอยู่ไม่น้อย
หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาคงไม่กังวลนัก เพราะทุกคนต่างก็ยากจน ต่อให้คนจากหมู่บ้านอื่นมาก็คงกลับไปมือเปล่า