ลู่เจินหยุนรับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว อีกทั้งยังมองเห็นปัญหาบางอย่างได้ชัดเจนขึ้นจากมุมมองของคนนอก
ที่จริงแล้ว คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านลู่เจียค่อนข้างเป็นมิตรกับเจ้าของร่างเดิม เพียงแต่นางมีนิสัยยึดติดเกินไป ปัญหาเล็กน้อยแค่ไหนก็ถูกนางขยายให้ใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ
เพราะอย่างนั้น เจ้าของร่างเดิมจึงคิดมาตลอดว่าไม่มีใครชอบตนเอง และยิ่งอยากเกาะหลินเหวินให้ได้ จะได้ทะยานขึ้นสู่กิ่งไม้สูง
สุดท้ายกิ่งไม้นั่นกลับเป็นกิ่งไม้แห้งผุ ไม่เพียงหักง่าย แต่ยังทำให้นางต้องเสียชีวิตอีกด้วย
พ่อแม่ของลู่เกาซิ่งเสียชีวิตไปนานแล้ว เขามีพี่ชายสองคนและพี่สาวสามคน เป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน ดังนั้นแม้จะเป็นอาของลู่เจินหยุน แต่ที่จริงแล้วอายุห่างจากนางเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พี่น้องตระกูลลู่เกาซิ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขาไม่ได้ออกเดินทางไปด้วยกัน คงเป็นเพราะภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านกำลังตั้งครรภ์ได้ไม่นาน
“ต้าหนี อย่าโทษอารองของเจ้าเลย เขา...เขาเองก็ลำบากเหมือนกัน” จู่ ๆ ลู่เกาซิ่งก็เอ่ยขึ้น
ตอนที่ครอบครัวของลู่เกาซิ่งยังไม่ออกเดินทาง เขาก็รู้แล้วว่าลู่เจินหยุนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
เพราะวันนั้นเขาไปส่งพี่ชายทั้งสองคน
หยางชุ่ยฮวากลัวว่าคนในหมู่บ้านจะเข้าใจผิด จึงเป็นฝ่ายเล่าเรื่องที่ลู่เจินหยุนถูกทิ้งไว้ให้ฟัง
บังเอิญเขาได้ยินเข้าพอดี
ช่วงหลายวันมานี้ เขายังหาเวลาลองแวะไปบ้านของลู่ชวงจู้ อยากดูว่าหลานสาวคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับไม่พบใคร