เมื่อคืนลู่เกาซิ่งนำเนื้อสองสามชิ้นมาให้พวกเขา พอพูดถึงลู่เจินหยุนขึ้นมา ถึงได้รู้ว่านางย้ายไปอยู่บ้านลู่กุ้ยแล้ว
เดิมทีวันนี้ท่านปู่ลู่ตั้งใจจะเอาเนื้อกับเสบียงไปหาลู่เจินหยุน ไม่คิดว่านางจะมาหาพวกเขาก่อน
ลู่เจินหยุนมองของในมือ เป็นเสบียงที่นางนำมาให้ก่อนหน้านี้
หัวใจนางอบอุ่นขึ้นมา ทั้งที่ผู้เฒ่าทั้งสองเองก็ใช้ชีวิตลำบาก แต่ยังคงห่วงใยนาง
เหมือนหลิวไน่ไน่ก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
“ท่านปู่ ท่านย่า ข้ามีเสบียงแล้ว ทั้งยังมีพอกินด้วย พวกท่านเก็บไว้กินเองเถอะ” ลู่เจินหยุนปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด
ที่จริงฟางไน่ไน่กับย่าของเจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงสหายที่สนิทสนมกัน หลังย่าของเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิต นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องคอยดูแลพวกเขาอีก
แต่ฟางไน่ไน่ไม่เพียงมีจิตใจดี ยังให้ความสำคัญกับมิตรภาพ นางคิดว่าเมื่อมีไมตรีต่อกันกับย่าของเจ้าของร่างเดิม ก็ควรช่วยดูแลลูกหลานของอีกฝ่ายให้มากหน่อย
“เอาไปเถอะ ต่อให้เจ้ามีแล้วก็ส่วนของเจ้า” ท่านปู่ลู่ไม่เคยพูดจาอ่อนหวาน พอเห็นลู่เจินหยุนปฏิเสธก็ร้อนใจ ยัดของใส่อ้อมแขนนางทันที น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ท่านปู่ลู่เองก็เป็นคนมีจิตใจดี ชายชาวนาที่หมู่บ้านลู่เจียเรียกว่าซื่อที่สุดผู้นี้ไม่เข้าใจหลักการใหญ่โตอะไร
แต่เขารักและทะนุถนอมภรรยา โดยพื้นฐานแล้ว ไม่ว่าฟางไน่ไน่ตัดสินใจเรื่องอะไร เขาก็ไม่เคยขัดใจ
ลู่เจินหยุนจนปัญญาอยู่บ้าง แต่ดูจากท่าทีของผู้เฒ่าทั้งสองแล้ว วันนี้หากนางไม่เอาเสบียงถุงนี้ไป พวกเขาคงไม่ยอมเลิกราแน่