หมูป่าวิ่งเร็วอย่างที่คิด เพิ่งจะปีนขึ้นต้นไม้ได้ หมูป่าก็พุ่งมาถึงโคนต้นแล้ว มันออกแรงเต็มที่หมายจะชนต้นไม้ใหญ่ที่เธอเกาะอยู่ให้หักโค่น
ต้นไม้ต้นนี้แม้จะดูแข็งแรงใหญ่โต แต่ก็ทนแรงกระแทกหนักหน่วงของหมูป่าที่โถมชนไม่หยุดไม่ไหว
ลู่เจินหยุนเกาะลำต้นอยู่ รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงแรงกระแทกจากหมูป่า
ปล่อยไว้แบบนี้ อีกไม่นานหมูป่าตัวนี้ก็ชนต้นไม้ล้มแน่
ไม่ได้!
เธอจะนั่งรอความตายอยู่แบบนี้ไม่ได้ ในเมื่อฆ่าคนมาแล้ว แค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง เธอจะฆ่ามันไม่ได้เชียวหรือ?
ลู่เจินหยุนใช้มือข้างหนึ่งยึดลำต้นไว้ ส่วนอีกข้างล้วงมีดฟืนออกมาจากมิติ ก่อนหน้านี้เพื่อให้ปีนต้นไม้ได้สะดวก เธอจึงเก็บมีดฟืนกลับเข้าไปในมิติ
ลู่เจินหยุนกำมีดฟืนแน่น มองหมูป่าที่กำลังออกแรงอยู่ใต้ต้นไม้ แววตาเย็นเยียบ
จุดตายของหมูป่าอยู่ที่ร่องกะโหลกระหว่างดวงตาทั้งสอง ขอเพียงใช้ของแหลมแทงเข้าไป ก็แทบจะปลิดชีพมันได้ในพริบตา
แต่ลู่เจินหยุนไม่มีอาวุธชิ้นเล็กที่แหลมคมติดมือ
มีดฟืนใหญ่เกินไป ต่อให้เธอรวบรวมกำลังฟันลงไป ก็ใช่ว่าจะโดนจุดตาย
จะทำอย่างไรดี?
แววตาของลู่เจินหยุนเย็นลง หากถึงคราวคับขันจริง ๆ ก็คงต้องสู้ตายกับสัตว์เดรัจฉานตัวนี้แล้ว!
“ไม่สิ!”
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงธนูและลูกธนูชุดที่เฮ่อเหวินหลีมอบให้ก่อนจากไป
เพราะใช้ไม่เป็น เธอจึงเก็บมันไว้ในมิติมาตลอด
คราวนี้เฮ่อเหวินหลีกลับมา ก็ไม่ได้พูดถึงธนูและลูกธนูชุดนั้น เธอเลยลืมไปเสียสนิท