หลังจากนั้นก็แบ่งข้าวให้คนละชาม ทุกคนกินกันเงียบกริบ
จะพูดอะไรได้อีกล่ะ?
ข้าวหอมอร่อยขนาดนี้ พวกเขาจะเอาเวลาที่ไหนมาพูดกัน!
เด็ก ๆ หลายคนก็ได้ข้าวอบหมูเค็มคนละชามเหมือนกัน เพียงแต่ตักให้ไม่มากเท่าผู้ใหญ่
“ท่านแม่ ข้าวนี่อร่อยจริง ๆ!” เฉินเสี่ยวฮวาเอนตัวอยู่ข้างหวังพ่านตี้ แววตาเปี่ยมสุข
หวังพ่านตี้ยกมือเช็ดหางตาที่แสบซ่าน ใครจะว่าไม่จริงเล่า?
ได้กินมื้อใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ตอนนี้ต้องตาย นางก็พอใจแล้ว
ลู่หมิงกับลู่เยว่ก็กินจนแก้มตุ่ย แววตาของทั้งคู่เปี่ยมความอิ่มเอมที่ไม่เคยมีมาก่อน
ข้าวอบหมูเค็มสองหม้อใหญ่ถูกกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือข้าวสักเม็ด
เฮ่อเยี่ยนจือช่วยลู่อินยกกะละมังกับชามตะเกียบกลับไป หยางต้าผอลุกตามไปทันที “อาอิน ป้าช่วยล้างด้วยนะ”
กินของคนอื่นเข้าไปแล้ว จะไม่ช่วยทำงานสักหน่อยได้อย่างไร?
ลู่อินเกรงใจอยู่บ้าง “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านป้า ข้าทำเองได้ อีกอย่างยังมีอาเยี่ยนอยู่ด้วย!”
“โธ่เอ๊ย อาเยี่ยนก็แค่เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ จะทำงานละเอียดพวกนี้เป็นได้อย่างไร ให้ป้าจัดการเถอะ”
ซุนม่ายฟู่กับหวังพ่านตี้ที่อยู่ในบ้านได้ยินดังนั้น ก็พากันตามลู่อินกลับไปยังตระกูลเฮ่อเพื่อช่วยงานด้วย
เมื่อลู่อินเห็นว่าปฏิเสธไม่ได้ จึงปล่อยให้พวกนางไปล้างจาน
……
ยามค่ำคืน ลู่เกาซิ่งถือขวานเล่มหนึ่ง เดินนำหน้าพาหวังเสี่ยวลิ่วที่ถูกอุดปากและมัดช่วงตัวไว้ไปด้วย
ลู่เจินหยุน เฉินต้าจ้วง เฮ่อเยี่ยนจือ หยางต้าผอ หวังพ่านตี้ และซุนม่ายฟู่ ต่างถือขวานหรือมีดฟันคนละเล่ม เดินตามหลังอย่างเงียบเชียบ
ที่ซ่อนของพวกนักเลงอยู่ในหมู่บ้านข้าง ๆ ระยะทางไม่ไกล หากเดินตอนกลางวันใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม แต่ยามค่ำไม่มีแสงไฟ พวกเขากลัวจะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว จึงไม่จุดคบเพลิง อาศัยเพียงแสงจันทร์นำทาง ทำให้เดินลำบากขึ้นไม่น้อย