ลู่เจินหยุนออกจากบ้านลุงซาน กลับไปวางแป้งข้าวโพดไว้ก่อน แล้วหยิบผักป่าติดมือไปอีกหน่อย จากนั้นก็ไปเยี่ยมบ้าน 3 หลังที่ยังมีคนอยู่
คนในบ้านทั้ง 3 หลังนี้ เจ้าของร่างเดิมล้วนคุ้นเคยดี พวกเขาเป็นคนจิตใจดี และเคยช่วยเหลือเจ้าของร่างเดิมไว้เหมือนลุงซาน
ทั้งสามบ้าน ได้แก่ บ้านของหยางต้าผอและยาย่า หลานสาวตัวน้อย บ้านของหลิวไน่ไน่ และบ้านของลู่เหยียเหยียกับฟางไน่ไน่ ภรรยาของเขา
หยางต้าผอเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว กว่าจะเลี้ยงลูกชายจนเติบใหญ่ได้ก็ลำบากไม่น้อย ทว่าหลังคลอดลูกสาว ลูกชายกลับเสียชีวิตกะทันหัน
เมื่อลูกชายตาย ลูกสะใภ้เห็นว่าชีวิตต่อไปคงไม่มีหวัง จึงกลับไปอยู่บ้านเดิมของตัวเอง นับแต่นั้นมาสองย่าหลานก็พึ่งพาอาศัยกัน
หยางต้าผอใช่ว่าไม่เคยคิดจะอพยพหนีภัยไปพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ แต่ยาย่าเพิ่งอายุ 8 ขวบ นางอยู่ตัวคนเดียว ต้องพายาย่าไปด้วย ทั้งในบ้านก็มีเสบียงไม่มาก แล้วจะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหนกัน?
เมื่อก่อนทุกครั้งที่หยางต้าผอเห็นเจ้าของร่างเดิม ก็มักจะนึกถึงยาย่าของตน ดังนั้นหากมีของดีอะไร นางก็มักแบ่งให้เจ้าของร่างเดิมบ้างเป็นครั้งคราว
หลิวไน่ไน่เป็นหญิงชราที่ไร้ญาติขาดมิตรในหมู่บ้าน หลายปีมานี้ก็อาศัยความช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้านบางส่วนจึงอยู่รอดมาได้
แต่ตอนนี้เป็นเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง คนเหล่านั้นจึงไม่มีทางพานางไปด้วยได้อีก
เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมทำผิดในบ้านแล้วถูกหยางชุ่ยฮวาดุด่า ก็มักวิ่งมาหาหลิวไน่ไน่ แล้วหลิวไน่ไน่ก็จะเล่านิทานให้นางฟัง