เฮ่อเหวินหลีได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนมองไปยังชาวบ้านที่พากันหนีลงใต้ทั้งครอบครัว แล้วกล่าวว่า “สามวันก่อน พวกเถื่อนแน่ใจแล้วว่าแม่ทัพมู่ไม่มีทางเปิดประตูเมืองเพราะชาวบ้านเหล่านั้น จึงโกรธจัดและสังหารชาวบ้านชายแดนหลายร้อยคนที่จับตัวไว้จนหมด!”
ชาวบ้านชายแดนหลายร้อยคนถูกสังหารหน้าเชิงกำแพงเมืองฉินโจว เลือดนองเป็นธาร
แม่ทัพมู่ผมขาวโพลนในชั่วข้ามคืน ขวัญกำลังใจของกองทัพตระกูลมู่ก็ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
ตอนนี้ทั้งเมืองฉินโจววุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างพากันหนีลงใต้
เมืองฉินโจวคงต้านทานได้อีกไม่นานแล้ว
“จะ...จะทำยังไงดีล่ะ!” หยางต้าผอขอบตาแดงก่ำ ร้องไห้ให้ชาวบ้านที่ตายไป ทั้งยังกังวลว่าหากพวกเถื่อนบุกเข้าเมืองฉินโจว พวกเขาจะไปที่ไหนกันต่อ
ไม่มีใครตอบนาง เพราะพวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
หัวใจของลู่เจินหยุนกระตุกวูบเช่นกัน หากฉินโจวรักษาไว้ไม่ได้ แล้วหมู่บ้านลู่เจียจะยังอยู่ได้หรือไม่
หลังจากนั้น ทั้งสี่คนเดินทางมาถึงอานหยางเซี่ยน แต่ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยปากอีกเลย
คราวนี้อานหยางเซี่ยนมีผู้คนบางตากว่าครั้งก่อนมาก บนถนนว่างเปล่า มีเพียงไม่กี่คนที่แบกห่อสัมภาระเดินเร่งรีบไปมา
ตลอดทางจนเข้าไปถึงจวนตระกูลหลู ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องพวกเขา
เพียงแต่ตอนที่พวกเขามาถึง ประตูข้างฝั่งตะวันตกของจวนตระกูลหลูเปิดอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนเข้ามาก่อนแล้ว
เฮ่อเหวินหลีลงกลอนประตูข้างฝั่งตะวันตกอีกครั้ง “ก่อนหน้านี้ข้าเคยทำงานที่จวนตระกูลหลู ถึงได้รู้ว่าที่นี่มีห้องเก็บน้ำแข็งขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ในนั้นไม่ได้มีแค่เนื้อแช่แข็ง ยังมีผลไม้กับผักอีกไม่น้อย ถึงจะผ่านมาครึ่งเดือนแล้วนับจากครั้งก่อนที่พวกเรามา แต่เนื้อแช่แข็งพวกนั้นน่าจะยังไม่เสียง่ายนัก”