เดินมาได้ราวครึ่งชั่วยาม ฟ้าก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น ในที่สุดลู่เจินหยุนก็มาถึงอำเภอกูซี
ยามนี้อำเภอกูซีเงียบสงัดเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผู้คนยังไม่ตื่น หรือพากันจากไปหมดแล้ว
พ่อค้าแม่ค้าตามหัวมุมถนนเลิกตั้งแผงกันไปนานแล้ว ร้านรวงริมทางแม้จะเปิดประตูทิ้งไว้ แต่ข้างในกลับไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ถนนทั้งสายเงียบกริบ กระทั่งสายลมสักวูบก็ไม่มี
ลู่เจินหยุนเดินเข้าไปในร้านขายข้าวสารที่อยู่ใกล้ที่สุด เดินสำรวจรอบหนึ่งก็ไม่เหลืออะไรแล้ว มีเพียงเมล็ดข้าวกระจัดกระจายอยู่บนพื้นประปราย
เห็นว่าร้านขายข้าวสารแห่งนี้ไม่เหลืออะไร ลู่เจินหยุนจึงไม่รั้งรอ รีบไปยังร้านถัดไป ต่อด้วยโรงเตี๊ยม ร้านผ้า...
ไม่พบอะไรเลย
ลู่เจินหยุนได้แต่พูดไม่ออก “นี่มันกวาดเรียบไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวจริง ๆ!”
“ต้าเหนี?” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง
เสียงนั้นแหบพร่าและอู้อี้อยู่บ้าง
ลู่เจินหยุนหันกลับไป ก็เห็นเฮ่อเหวินหลี
ยามนี้เฮ่อเหวินหลียังคงสวมชุดผ้าหยาบแขนสั้นตัวเดิมจากเมื่อวาน บนเสื้อมีรอยปะอยู่หลายแห่ง ส่วนรองเท้าผ้าบนเท้ากลับใหม่เอี่ยม ทว่าเขาลากเท้าไปมาและสวมไม่กระชับ ดูเหมือนจะไม่พอดีเท้านัก
“ท่านลุงหลี” ลู่เจินหยุนทักทายอย่างสุภาพ
เฮ่อเหวินหลีพยักหน้า “ร้านรวงในอำเภอปิดไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว ต่อให้ยังมีของเหลืออยู่บ้าง ขอทานในอำเภอก็เอาไปหมดแล้ว หากอยากหาของที่พอใช้ได้ ลองไปดูที่บ้านตระกูลเจิ้งในตรอกจินกุ้ยสิ ตระกูลเจิ้งมีทรัพย์สินมากมาย เก็บของไว้ไม่น้อย สองวันนี้แม้จะมีขอทานไปค้นกันหลายคนแล้ว แต่ก็น่าจะยังเหลือของที่ใช้ได้อยู่”