ทั้งเฮ่อเหวินหลีและลู่เกาซิ่งต่างก็หาหม้อเหล็กใบใหญ่เจอคนละสองใบ เมื่อนับรวมกับของลู่เจินหยุนและหยางต้าผอ ก็มีทั้งหมดสี่ใบ
หม้อใบใหญ่พวกนี้หนักไม่น้อย แถมวางบนรถก็ลำบาก จึงทำได้แค่ใช้เชือกมัดให้แน่นแล้วแบกไว้ด้านหลัง
ส่วนตะกร้าสะพายก็แบกไว้ด้านหน้า
รถสามคันบรรทุกเสบียงจนเต็ม จึงไม่อาจนั่งไปด้วยได้ ทุกคนเลยต้องเดินเท้า
ช่วงนี้ฟ้ามืดช้า พอเตรียมตัวกันเสร็จ ท้องฟ้าก็เพิ่งเริ่มมืดสลัว
“ยังพอมีเวลา พักกันสักหน่อยเถอะ อีกเดี๋ยวยังต้องเดินทางตอนกลางคืนอีกไกล” เฮ่อเหวินหลีกล่าว
ทั้งสามคนไม่มีใครคัดค้าน
ตอนนี้มีทั้งอาหารและเนื้อ บรรยากาศระหว่างทั้งสี่คนจึงผ่อนคลายขึ้นมาก
ทุกคนพกเสบียงแห้งมาด้วย จึงต่างคนต่างกินส่วนของตัวเอง หยางต้าผอต้มน้ำร้อนหม้อหนึ่งแล้วแบ่งให้ทุกคนคนละนิด กินรองท้องกันไปก่อน
ถึงที่นี่จะมีทั้งหม้อ เตา และเสบียงอีกไม่น้อย แต่ถ้าทำอาหาร กลิ่นหอมคงลอยออกไปแน่
หากมีคนถูกกลิ่นล่อเข้ามา ต่อให้พวกนั้นเข้ามาไม่ได้ในทันที แต่ถ้ายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูไม่ยอมไป พวกเขาก็ไม่มีทางออกไปได้เหมือนกัน
ทั้งสี่กินเสบียงแห้งพลางพูดคุยกัน ต่างรู้สึกว่าวันนี้มีเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นมากมาย
โดยเฉพาะลู่เกาซิ่งกับหยางต้าผอ ทั้งคู่คุยกันจ้อไม่หยุด สีหน้าตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
ลู่เจินหยุนแทะแผ่นแป้งไปพลาง ฟังทั้งสองคุยกันไปพลาง ในใจก็คิดว่าจวนตระกูลหลูยังต้องมีของดีอีกไม่น้อย ในเมื่อพวกเขายังไม่ไปตอนนี้ ไม่สู้เข้าไปหาอะไรที่มีประโยชน์เพิ่มอีกหน่อย