ทางด้านหยางต้าผอก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ในครัวใหญ่ยังมีเสบียงเหลืออยู่ไม่น้อย นอกจากอาหารแล้ว เครื่องปรุงต่าง ๆ ก็มีอีกหลายอย่าง
ยังมีหม้อชามไหถ้วยอีกมากมาย แม้แต่หม้อเหล็กใบใหญ่ก็ยังวางอยู่บนเตาอย่างดี ไม่มีใครขุดเอาไป
ตอนลู่เจินหยุนมาถึง หยางต้าผอกำลังถือดาบใหญ่ ขุดหม้อเหล็กใบโตอย่างออกแรง
พอเห็นลู่เจินหยุนมา นางก็ร้องเรียกอย่างดีใจว่า “ต้านี รีบมานี่เร็ว ที่นี่ยังมีหม้อใบใหญ่อีกสองใบ พวกเราแบ่งกันคนละใบ”
ของแบบนี้ใครมาก่อนได้ก่อน ในเมื่อมีแค่สองใบ ก็ต้องตกเป็นของพวกนางสองคนแล้ว
ส่วนเฮ่อเหวินหลีกับลู่เกาซิ่ง หยางต้าผอคิดว่าถ้าครัวใหญ่มีหม้อเหล็กใบใหญ่ เรือนหลักของนายท่านหลูย่อมต้องมีเหมือนกัน
“ได้เลย!” พอเห็นหม้อเหล็กใบใหญ่ ลู่เจินหยุนก็ดีใจเช่นกัน
อย่างไรเสีย การใช้หม้อดินต้มอาหารก็ยุ่งยากเหลือเกิน
ทั้งสองคนลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ขุดหม้อเหล็กทั้งสองใบออกมาได้
พวกนางวางหม้อเหล็กไว้ข้าง ๆ แล้วเริ่มเก็บเครื่องปรุงต่อ ไม่รู้ว่าเพราะจวนหลูร่ำรวยเกินไป หรือจากไปอย่างเร่งรีบ ในครัวแห่งนี้ถึงได้มีเกลือหยาบเหลืออยู่ไม่น้อย โดยไม่มีใครเอาไปด้วย
“โอ้โห ต้านี เกลือหยาบนี่คงมีสัก 10 ชั่งกระมัง?”
เกลือหยาบ 10 ชั่งนี่มันหมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ?
ก็หมายความว่ารวยแล้วน่ะสิ
ในราชวงศ์ต้าหลี่ แต่ละครัวเรือนมีสิทธิ์ซื้อเกลือหยาบได้ในปริมาณจำกัดต่อเดือน แน่นอนว่าบ้านยากจนย่อมซื้อไม่เกินโควตาอยู่แล้ว แต่บ้านคนรวยย่อมต่างออกไป