ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 20 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

6 นาที· 1.4K คำ

ทางด้านหยางต้าผอก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ในครัวใหญ่ยังมีเสบียงเหลืออยู่ไม่น้อย นอกจากอาหารแล้ว เครื่องปรุงต่าง ๆ ก็มีอีกหลายอย่าง

ยังมีหม้อชามไหถ้วยอีกมากมาย แม้แต่หม้อเหล็กใบใหญ่ก็ยังวางอยู่บนเตาอย่างดี ไม่มีใครขุดเอาไป

ตอนลู่เจินหยุนมาถึง หยางต้าผอกำลังถือดาบใหญ่ ขุดหม้อเหล็กใบโตอย่างออกแรง

พอเห็นลู่เจินหยุนมา นางก็ร้องเรียกอย่างดีใจว่า “ต้านี รีบมานี่เร็ว ที่นี่ยังมีหม้อใบใหญ่อีกสองใบ พวกเราแบ่งกันคนละใบ”

ของแบบนี้ใครมาก่อนได้ก่อน ในเมื่อมีแค่สองใบ ก็ต้องตกเป็นของพวกนางสองคนแล้ว

ส่วนเฮ่อเหวินหลีกับลู่เกาซิ่ง หยางต้าผอคิดว่าถ้าครัวใหญ่มีหม้อเหล็กใบใหญ่ เรือนหลักของนายท่านหลูย่อมต้องมีเหมือนกัน

“ได้เลย!” พอเห็นหม้อเหล็กใบใหญ่ ลู่เจินหยุนก็ดีใจเช่นกัน

อย่างไรเสีย การใช้หม้อดินต้มอาหารก็ยุ่งยากเหลือเกิน

ทั้งสองคนลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ขุดหม้อเหล็กทั้งสองใบออกมาได้

พวกนางวางหม้อเหล็กไว้ข้าง ๆ แล้วเริ่มเก็บเครื่องปรุงต่อ ไม่รู้ว่าเพราะจวนหลูร่ำรวยเกินไป หรือจากไปอย่างเร่งรีบ ในครัวแห่งนี้ถึงได้มีเกลือหยาบเหลืออยู่ไม่น้อย โดยไม่มีใครเอาไปด้วย

“โอ้โห ต้านี เกลือหยาบนี่คงมีสัก 10 ชั่งกระมัง?”

เกลือหยาบ 10 ชั่งนี่มันหมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ?

ก็หมายความว่ารวยแล้วน่ะสิ

ในราชวงศ์ต้าหลี่ แต่ละครัวเรือนมีสิทธิ์ซื้อเกลือหยาบได้ในปริมาณจำกัดต่อเดือน แน่นอนว่าบ้านยากจนย่อมซื้อไม่เกินโควตาอยู่แล้ว แต่บ้านคนรวยย่อมต่างออกไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป