ลูกสาววัยสิบขวบของพวกเขา เฉินเสี่ยวฮวา ก็เอ่ยเสียงใสขึ้นมาว่า “สวัสดีท่านปู่”
“อืม ดี ๆ” ท่านลุงซานยิ้มพลางมองเฉินเสี่ยวฮวา น้ำเสียงอ่อนโยน “หนูคือเสี่ยวฮวาใช่ไหม?”
เฉินเสี่ยวฮวาพยักหน้า “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านปู่ หนูคือเสี่ยวฮวา”
เฉินเสี่ยวฮวาเป็นลูกที่สองสามีภรรยาแซ่เฉินเฝ้ารอมาถึงสามปีหลังแต่งงาน ทั้งคู่รักและทะนุถนอมเธอมาก ของกินของใช้ดี ๆ ในบ้านล้วนยกให้เธอก่อนเป็นอันดับแรก
ในยุคนี้ แต่ละครอบครัวต่างชอบลูกชายและอยากมีลูกชาย ทว่าพวกเขากลับรักลูกสาวราวกับแก้วตาดวงใจ ไม่ได้หวังจะมีลูกอีก ขอเพียงเฉินเสี่ยวฮวาเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัยก็พอ
เพราะได้รับความรักอย่างไม่มีเงื่อนไขจากพ่อแม่ เฉินเสี่ยวฮวาจึงเป็นเด็กอารมณ์ดีร่าเริงมาตั้งแต่เล็ก
“ดี ดีจริง ๆ เด็กดี”
เขาหันไปมองสองสามีภรรยาแซ่เฉิน “พวกเจ้าเลี้ยงลูกได้ดีมาก”
ชายผู้นั้นก็คือเฉินต้าจ้วง เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มซื่อ ๆ “ท่านอา ท่านชมเกินไปแล้ว”
หวังผานตี้ ภรรยาของเฉินต้าจ้วงที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มตามเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากพูดคุยทักทายกันสองสามคำ ท่านลุงซานจึงเข้าเรื่องสำคัญ
“ระหว่างทาง พวกเจ้าคงได้ฟังอาเยี่ยนพูดแล้วใช่ไหม?”
ดูจากสีหน้าของทั้งคู่ตอนเข้ามา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินเรื่องนี้แล้ว
ทั้งสองพยักหน้า
“ท่านอา ไอ้คนเสเพลนั่นคือคนที่สมควรถูกฟ้าผ่าตายใช่ไหม?” เฉินต้าจ้วงชี้ไปยังหวังเสี่ยวลิ่วที่นอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ
ท่านลุงซานพยักหน้า “ใช่ นอกจากเขาแล้ว ยังได้ยินว่ามีอีกสิบสองคน แถมยังเป็นชายฉกรรจ์หนุ่ม ๆ ทั้งนั้น แต่หมู่บ้านเราน่ะ...”