ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 17 ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัยจนไร้ที่พึ่ง มีเพียงข้าที่กักตุนเสบียงอยู่ในหุบเขาลึก

6 นาที· 1.5K คำ

ไปอำเภอหรือ?

ลู่เจินหยุนอดดีใจขึ้นมาไม่ได้ ก่อนหน้านี้นางไม่เคยคิดจะไปอำเภอ เพราะตัวคนเดียวรับมือกับเหตุอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกะทันหันไม่ไหว

แต่ถ้าได้ไปกับเฮ่อเหวินหลี...

เมื่อวานนางได้เห็นฝีมือยิงธนูของเฮ่อเหวินหลีมาแล้ว อีกทั้งเขายังล่าสัตว์ในป่ามานานหลายปีโดยไม่เคยเกิดเรื่อง คิดดูแล้วคงเป็นคนมีฝีมือไม่น้อย

นางถามทันทีว่า “พรุ่งนี้จะออกเดินทางกันกี่โมงหรือ?”

เฮ่อเยี่ยนจือตอบว่า “พรุ่งนี้ยามเหม่าเราก็ออกเดินทางแล้ว”

ยามเหม่า ก็คือห้าโมงเช้า เป็นช่วงที่ฟ้าเพิ่งสางพอดี

ตอนนี้อากาศร้อน แดดก็แรง ปกติห้าโมงเช้าดวงอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว กว่าจะตกก็ปาเข้าไปหนึ่งทุ่ม

“ได้ อาเหยี่ยน ฝากขอบคุณท่านลุงหลีกับท่านป้าลู่แทนข้าด้วยนะ”

ที่เฮ่อเหวินหลียอมพานางไปอำเภอ คงเป็นเพราะอยากช่วยดูแลเด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างนาง ที่ต้องใช้ชีวิตตามลำพังในยุคโกลาหลเช่นนี้

“พี่ต้าหนี ไม่ต้องเกรงใจ!” เฮ่อเยี่ยนจือโบกมือ ก่อนจะกระโดดโลดเต้นกลับไป

ลู่เจินหยุนมองตามหลังเฮ่อเยี่ยนจือแล้วอมยิ้ม เด็กชายวัยสิบเอ็ดสิบสองปีในครอบครัวชาวชนบทต่างก็โตเกินวัย ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายชายของเจ้าของร่างเดิมที่เป็นบัณฑิต อายุเพียงสิบสองปีเท่านั้น แต่กิริยาวาจากลับเคร่งขรึมราวกับคนแก่

แม้แต่เหมาไข่ ลูกชายของลู่ชวงจู้ อารองของเจ้าของร่างเดิม ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของนาง ก็ยังอายุน้อยกว่าเอ้อร์หนีหนึ่งปี แต่กลับลงนาไปทำงานตามคนในบ้าน รู้จักช่วยแบ่งเบางานบ้านให้พ่อแม่ กิริยาวาจาก็ไม่ซุกซนเหมือนเอ้อร์หนี

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป