“ป้าหลาน คุยกับใครอยู่หรือ?” หญิงอีกคนเดินเข้ามา
หญิงคนนั้นชื่อหวังเสี่ยวเฉ่า อายุราวยี่สิบปี มีดวงตาเรียวยาวเป็นสามเหลี่ยม เวลามองใครมักแฝงแววเจ้าเล่ห์ที่สังเกตได้ยาก
ป้าหลานยิ้ม “อาอวิ๋นจ้ะ เมื่อครู่ฉันเห็นนางลงมาจากเขา”
“อาอวิ๋นนี่เอง ว่าไปแล้วฉันก็ไม่ได้เจอนางมานานแล้วเหมือนกัน”
“นั่นสิ” ป้าหลานพูดพลางเหลือบเห็นผักป่าต้นหนึ่งอยู่ข้าง ๆ จึงรีบคว้าไม้ไปพรวนดิน
หวังเสี่ยวเฉ่าเห็นดังนั้นก็เดินตามไป “ป้าจ๊ะ ฉันเห็นว่าอาอวิ๋นก็โตแล้ว ได้ยินว่านางอยู่คนเดียวด้วย ยุคสมัยแบบนี้ เด็กสาวอายุสิบกว่าปีต้องหาเลี้ยงตัวเองลำพัง คงลำบากไม่น้อยเลย”
ป้าหลานใส่ผักป่าที่ขุดได้ลงในตะกร้าสะพาย ผักป่าที่ขุดได้ช่วงนี้ล้วนต้นเล็กและเหี่ยวแห้ง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นานก็คงไม่มีผักป่าให้ขุดแล้ว
นางมองหวังเสี่ยวเฉ่า “เสี่ยวเฉ่าเอ๊ย พวกเรามาจากหมู่บ้านเดียวกัน ป้าก็เห็นเจ้าเป็นคนกันเอง วันนี้ถึงได้พูดเรื่องในใจให้ฟัง น้องชายของเจ้าไม่เหมาะกับอาอวิ๋นหรอก”
เมื่อเห็นว่าป้าหลานพูดสิ่งที่ตนคิดออกมาตรง ๆ แถมยังบอกชัดเจนว่าน้องชายของนางไม่เหมาะกับลู่เจินหยุน สีหน้าของหวังเสี่ยวเฉ่าก็พลันบึ้งตึง
ป้าหลานเห็นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร นางเดินไปขุดผักป่าอยู่ลำพังอีกด้าน
อยู่หมู่บ้านเดียวกันมา นางย่อมรู้ดีว่าหวังเสี่ยวเฉ่าเป็นคนเช่นไร
นางสูบเลือดสูบเนื้อบ้านสามีไปช่วยบ้านเดิมยังไม่พอ พอรู้ว่าพวกเถื่อนบุกเข้ามา ก็ยังพาพ่อแม่กับน้องชายจากบ้านเดิมมาอยู่กินที่บ้านสามี โดยไม่สนว่าคนบ้านสามีจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ป้าหลานจึงไม่อยากสนิทสนมกับนาง