ริมแม่น้ำหลินซีมีคนไม่น้อยกำลังตักน้ำ ลู่เจินหยุนกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วพบว่าหลายคนเป็นชายฉกรรจ์ นางอดแปลกใจไม่ได้ คนพวกนี้ไม่ได้ร่วมอพยพหนีภัยไปด้วยหรือ?
ข้อสงสัยนี้ผุดขึ้นในใจลู่เจินหยุนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไป
อย่างไรเสีย คนเหล่านี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับนางมากนัก
ทั้งสองเติมน้ำใส่ถังจนเต็มหลายใบ แล้วจึงกลับหมู่บ้านลู่เจีย
บางทีธนูดอกนั้นของเฮ่อเหวินหลีอาจรุนแรงเกินไป ตลอดทางหลังจากนั้นจึงไม่มีใครมาหาเรื่องอีก
เมื่อกลับถึงหมู่บ้านลู่เจีย ทั้งสองเติมน้ำใส่โอ่งของลุงซานจนเต็ม แล้วต่างก็กลับบ้านของตนท่ามกลางคำขอบคุณจากลุงซาน
เดิมทีวันนี้ลู่เจินหยุนตั้งใจจะเข้าไปในป่าสักเที่ยว แต่ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ
ขนมแป้งที่ทำวันนี้แบ่งให้ลุงซานสองชิ้น เฮ่อเหวินหลีสามชิ้น ส่วนตัวเองกินไปสองชิ้น ยังเหลืออีกห้าชิ้น
สองชิ้นเอาไว้กินเป็นมื้อเย็น ส่วนอีกสามชิ้นเก็บไว้กินพรุ่งนี้
ช่วงบ่ายไม่ได้เข้าป่า แต่ยังมีเวลาอีกมาก แดดก็แรง ลู่เจินหยุนจึงเอาเครื่องนอนที่เก็บมาจากในเมืองก่อนหน้านี้ออกมาตากแดด
นางลองใช้มิติไร้ขอบเขตนี้แล้ว เวลาในนั้นหยุดนิ่ง สิ่งของก่อนเก็บเข้าไปมีสภาพอย่างไร เมื่อนำออกมาใช้ในภายหลังก็ยังคงสภาพเดิม
ลู่เจินหยุนคิดจะตากผ้าห่มให้แห้งแล้วเก็บไว้ในมิติ พออากาศหนาวค่อยนำออกมาใช้ จะได้ไม่ต้องตากซ้ำ
จัดการเสร็จแล้ว นางก็เอาเสื้อคลุมสองสามชุดไปซักตาก จากนั้นหยิบผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดผืนนั้นออกมา ตั้งใจจะเย็บเสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นในสองชุด