หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็ไม่ได้แยกกันอีก เฮ่อเหวินหลีพาทุกคนไปพบห้องใต้ดินอีกแห่ง ภายในเก็บโอ่งน้ำเปล่า ไห และหม้อดินไว้ ยังมีกระทะเหล็กใบใหญ่หลายใบกับเครื่องเหล็กอีกจำนวนหนึ่ง
ดวงตาของลู่เจินหยุนเป็นประกายเมื่อเห็นของเหล่านั้น
“แม่เจ้าโว้ย ที่นี่มีกระทะเหล็กใบใหญ่ตั้งเยอะได้ยังไงกัน!” หยางต้าผอจุ๊ปาก มองของดีมากมายตรงหน้า แต่กลับขนไปทั้งหมดไม่ได้ จึงอดเสียดายไม่ได้
ลู่เกาซิ่งเองก็เสียดายอยู่บ้าง แต่กระทะเหล็กใบใหญ่ที่บ้านเขามีอยู่แล้วใบหนึ่ง ได้มาเพิ่มอีกใบก็คงไม่ค่อยมีประโยชน์ สู้เอาดาบฟันไม้กลับไปสักเล่มยังจะคุ้มกว่า
ในห้องใต้ดินมีตะกร้าสะพายหลังเปล่าอยู่ด้วย เฮ่อเหวินหลีหยิบเครื่องเหล็กข้าง ๆ ใส่ลงไปจนเต็มตะกร้า “ของพวกนี้พวกเราขนกลับไปก่อน แล้วค่อยแบ่งกันทีหลัง”
คนอื่น ๆ ไม่มีใครคัดค้าน
หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็หยิบผ้ากลับไปคนละเล็กละน้อย แล้วก็พบว่ามีชามกระเบื้องเหลืออยู่จริง ๆ หยางต้าผอจึงหยิบกลับไปอีก 2 ใบ
นอกจากนั้น ทั้งสี่คนยังหาเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันได้อีกหลายอย่าง เช่น สบู่หอมกับกระดาษสำลี
หยางต้าผอกับลู่เกาซิ่งต่างก็แบกผ้าห่มกลับไปคนละผืน
นุ่นด้านในผ้าห่มเหล่านี้สะอาดสะอ้าน ทั้งยังหอมฟุ้ง ไม่เหมือนผ้าห่มที่บ้านพวกเขาซึ่งยัดปุยนุ่นหลิวไว้ด้านใน นอกจากไม่ค่อยอุ่นแล้ว พอใช้ไปนาน ๆ ยังมีกลิ่นอีกด้วย
คราวก่อนพวกเขาต้องขนเสบียงกลับไปมากเกินไป จึงไม่มีทางเอาของอื่นกลับไปได้ แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน
รถเทียมลาบรรทุกเนื้อกับเครื่องเหล็ก พวกเขาไม่ต้องแบกอะไรติดตัว จึงสะพายตะกร้าเพิ่มอีกใบแล้วใส่ของที่อยากได้กลับไปได้ ไม่ลำบากนัก