เฮ่อเหวินหลีกระโดดลงจากรถลา กวาดตามองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าบริเวณใกล้เคียงไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขา ก็ทะยานตัวข้ามเข้าไปในลานบ้านทันที
อีกสามคน: “???”
“พี่หลี อื้อ...” ลู่เกาซิ่งตกใจจนเกือบร้องเรียกเฮ่อเหวินหลี แต่หยางต้าผอก็ปิดปากเขาไว้ได้อย่างว่องไว
โชคดีที่ตอนนี้ลู่เกาซิ่งนั่งอยู่บนรถลา ไม่อย่างนั้นด้วยส่วนสูงของหยางต้าผอ คงปิดปากเขาไม่ถึงแน่
หยางต้าผอพูดอย่างเอือมระอา “เอ้อร์โก่วจื่อ เจ้าอยากเรียกคนให้แห่กันมาหรือไง?”
เจ้าตัวโตหัวทึบนี่ลืมภาพที่เห็นบนถนนเมื่อครู่ไปแล้วหรือ?
แล้วก็ลืมอันตรายที่พวกเขาเจอมาตลอดทางด้วยหรือไง?
ตอนนี้เฮ่อเหวินหลีไม่อยู่ ถ้าดึงดูดคนที่คิดร้ายเข้ามา พวกเขาจะเอาชีวิตที่ไหนมาเสี่ยง?
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่เกาซิ่งก็รีบโบกมือ เมื่อครู่เขาตื่นเต้นไปชั่วขณะจนลืมตัว
เห็นว่าลู่เกาซิ่งเข้าใจแล้ว หยางต้าผอก็ปล่อยมือจากปากเขา ก่อนจะเช็ดมือลงบนตัวลู่เกาซิ่งอย่างรังเกียจ
ลู่เกาซิ่ง: “……”
ลู่เจินหยุนรู้สึกขบขัน จึงหันหน้าไปอีกทางและยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ไม่นานนัก เสียงของเฮ่อเหวินหลีก็ดังมาจากด้านใน “เอ้อร์โก่ว พาท่านป้ากับคนอื่น ๆ ไปที่ประตูข้างทางตะวันตก”
เขาจงใจกดเสียงให้ต่ำ พอดีให้ทั้งสามคนด้านนอกได้ยิน
เมื่อได้รับคำสั่ง ลู่เกาซิ่งก็พาลู่เจินหยุนกับหยางต้าผอไปยังประตูข้างทางตะวันตก ตอนที่พวกเขามาถึงประตูหลังเมื่อครู่ก็ผ่านประตูข้างมาแล้ว ซึ่งประตูนั้นก็ลงกลอนจากด้านในเช่นกัน
เมื่อพวกเขามาถึงประตูข้างฝั่งตะวันตก เฮ่อเหวินหลีก็เปิดประตูไว้เรียบร้อยแล้ว