เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ลู่เจินหยุนใจหายวาบ รีบกำมีดพร้าในมือแน่น จ้องสิ่งมีชีวิตที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ไม่กะพริบตา
ในป่าลึกมักมีสัตว์ป่าปรากฏตัว แต่สิ่งมีชีวิตตัวนี้ส่งเสียงไม่ดังนัก คิดว่าคงตัวไม่ใหญ่
พอรู้สึกว่าสิ่งมีชีวิตนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลู่เจินหยุนก็รีบยกมีดพร้าขึ้น รอจนมันโผล่หัวออกมาแล้วฟันลงไปอย่างแรง
ได้ยินเพียงเสียงร้องแหลม กระต่ายสีเทาตัวหนึ่งถูกมีดพร่าฟันเข้าที่ลำตัว เลือดสาดกระเซ็นทันที เปื้อนเสื้อผ้าและผ้าโพกศีรษะของลู่เจินหยุน
ตรงหน้าลู่เจินหยุนมีแต่สีแดงฉาน กระต่ายสีเทาตัวนั้นถูกมีดพร้าค้างอยู่บนลำตัว ดิ้นอยู่สองสามทีแล้วก็แน่นิ่งไป
“……”
รอบด้านเงียบสนิท
ลู่เจินหยุนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นรัวราวกับฟ้าร้อง และเสียงหายใจหนัก ๆ จากความตกใจกับภาพชวนสยดสยองตรงหน้า
เมื่อเห็นกระต่ายที่อยู่ตรงหน้ามีสภาพน่าเวทนา ลู่เจินหยุนก็คลายมือที่กำมีดพร้า มีดพร้าพร้อมกระต่ายที่ติดคาอยู่จึงตกลงไปในกอหญ้า
“โอ๊ยแม่เจ้า!”
ลู่เจินหยุนรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างแทบไม่มีแรง
ตอนอยู่ยุคปัจจุบันที่ต้องเอาตัวรอดในป่า กระต่ายป่า ไก่ป่า รวมถึงสัตว์บางชนิดในภูเขาล้วนเป็นสัตว์คุ้มครองระดับชาติ
เธอจึงไม่เคยล่าพวกมันเลย อาหารที่หาได้ส่วนใหญ่เป็นผลไม้ป่าหรือของที่จับจากน้ำ