ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 33 ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย เหลือเพียงข้าที่กักตุนเนื้อและเสบียงอยู่ในหุบเขาลึก

6 นาที· 1.4K คำ

เนื้อหมูที่เหลือแบ่งให้ท่านลุงซานไปบ้าง ส่วนที่เหลือก็ทำเป็นเนื้อแห้ง

ดีที่ไก่กับเป็ดที่หอบกลับมาไม่ได้มีมากนัก ถ้ากินไม่หมดก็แขวนไว้บนขื่อผึ่งลมให้แห้งได้

ลู่เกาซิ่งกับหยางต้าผอก็คิดไว้ประมาณนี้เหมือนกัน

ส่วนหนึ่งเจียวเอาน้ำมันหมู ส่วนหนึ่งเอาไว้ทำอาหารกิน ส่วนหนึ่งผึ่งลมให้แห้ง อีกส่วนก็แบ่งให้คนอื่น

คราวนี้พวกเขาหอบเนื้อมามาก กินกันเองไม่หมด อีกทั้งอากาศร้อน เนื้อก็เสียได้ง่าย

เกลือหยาบที่แบ่งกันคราวก่อน แม้จะได้มาสามชั่ง แต่ถ้าเอามาหมักเนื้อทั้งหมดก็คงไม่คุ้มแน่

เช่นนั้นแบ่งให้คนชราที่อยู่ในหมู่บ้านตามลำพังสักหน่อย ทำความดีเอาไว้บ้างยังดีกว่า

ที่จริงคนเหล่านี้มีไม่มากนัก นับรวมสามีภรรยาลู่เหยียเหยียกับหลิวไน่ไน่แล้ว ก็มีทั้งหมดเจ็ดคน

ผู้เฒ่าอีกสี่คนอายุราวห้าสิบปี บ้างก็ขาไม่ค่อยดี บ้างก็สายตาไม่ค่อยดี

ล้วนถูกคนในบ้านรังเกียจจึงถูกทิ้งไว้

นอกจากผู้เฒ่าเหล่านี้แล้ว ในหมู่บ้านยังมีอีกสองครอบครัวที่ไม่ได้จากไป ครอบครัวหนึ่งแซ่เฉิน เป็นคนต่างถิ่นเหมือนกับตระกูลเฮ่อ

สามีภรรยาตระกูลเฉินเป็นคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง มีลูกสาวเพียงคนเดียวชื่อเฉินเสี่ยวฮวา ปีนี้เพิ่งอายุสิบขวบ

เดิมทีพวกเขาก็ตั้งใจจะไปพร้อมกับคนส่วนใหญ่ แต่ก่อนออกเดินทาง เฉินเสี่ยวฮวากลับป่วยขึ้นมากะทันหัน

สองสามีภรรยาตระกูลเฉินกลัวว่าการเดินทางอันขรุขระจะทำให้อาการของลูกสาวทรุดหนักลง จึงไม่ได้ไปกับคนส่วนใหญ่

อีกครอบครัวหนึ่งคือหญิงม่ายซุนกับลูกชายลูกสาวของนาง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป