ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 49 หมู่บ้านทั้งหมู่อพยพหนีภัยจนรกร้าง มีเพียงข้าที่กักตุนเสบียงอยู่ในหุบเขาลึก

6 นาที· 1.4K คำ

ด้วยฝีมือของเฮ่อเหวินหลี ต่อให้นางเรียนรู้เพียงผิวเผิน ก็คงได้ประโยชน์ไม่น้อย

ฝึกอยู่หนึ่งชั่วยาม ลู่เจินหยุนก็เหงื่อท่วมศีรษะ อาบน้ำเมื่อตอนเช้ามาก็เหมือนไม่ได้อาบ

ทว่านางกลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ตรงกันข้าม กลับรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

ลู่เจินหยุนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

นางถามระบบว่า “นี่เจ้าไม่ใช่ระบบใช้งานเยี่ยงวัวควายหรอกนะ?”

เพราะมีแต่วัวควายเท่านั้นที่ทำงานล่วงเวลาได้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

[333:……]

รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

มันดูเหมือนระบบเลือดเย็นไร้หัวใจขนาดนั้นเลยหรือ?

ต่อจากนี้ไม่มีอะไรต้องทำ ลู่เจินหยุนจึงไม่คิดจะไปถางพื้นที่ทำกินที่ก้นผา นางเลยตั้งใจจะจัดการหมูป่าที่นำกลับมาเมื่อวานก่อน

ตอนนี้นางมีแรงมาก จัดการหมูป่าตัวหนึ่งไม่ใช่เรื่องลำบาก

หมูป่าตัวนี้คงหนักราว 120-130 ชั่ง เนื้อแน่น ไม่มันเท่าเนื้อหมูบ้าน แต่ก็มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเนื้อสัตว์ ตอนนี้ในเมืองฉินโจว เนื้อหายากยิ่งนัก ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้

นางหั่นเนื้อหมูป่าเป็นชิ้นแล้วเก็บเข้ามิติ ส่วนหัวหมูกับเครื่องในหมูก็ล้างให้สะอาด เดี๋ยวจะต้มพะโล้หม้อหนึ่ง เอาทั้งหมดลงไปตุ๋น

ตอนลงจากเขาค่อยเอาไปฝากท่านลุงซานสักหน่อย

ฝีมือทำพะโล้ของลู่เจินหยุน นางเรียนมาจากยายในชาติก่อน พ่อแม่ของนางเสียชีวิตตั้งแต่นางอายุเจ็ดขวบ เรื่องนี้เหมือนกับเจ้าของร่างเดิมทุกประการ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป