ด้วยฝีมือของเฮ่อเหวินหลี ต่อให้นางเรียนรู้เพียงผิวเผิน ก็คงได้ประโยชน์ไม่น้อย
ฝึกอยู่หนึ่งชั่วยาม ลู่เจินหยุนก็เหงื่อท่วมศีรษะ อาบน้ำเมื่อตอนเช้ามาก็เหมือนไม่ได้อาบ
ทว่านางกลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ตรงกันข้าม กลับรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
ลู่เจินหยุนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
นางถามระบบว่า “นี่เจ้าไม่ใช่ระบบใช้งานเยี่ยงวัวควายหรอกนะ?”
เพราะมีแต่วัวควายเท่านั้นที่ทำงานล่วงเวลาได้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
[333:……]
รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ
มันดูเหมือนระบบเลือดเย็นไร้หัวใจขนาดนั้นเลยหรือ?
ต่อจากนี้ไม่มีอะไรต้องทำ ลู่เจินหยุนจึงไม่คิดจะไปถางพื้นที่ทำกินที่ก้นผา นางเลยตั้งใจจะจัดการหมูป่าที่นำกลับมาเมื่อวานก่อน
ตอนนี้นางมีแรงมาก จัดการหมูป่าตัวหนึ่งไม่ใช่เรื่องลำบาก
หมูป่าตัวนี้คงหนักราว 120-130 ชั่ง เนื้อแน่น ไม่มันเท่าเนื้อหมูบ้าน แต่ก็มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเนื้อสัตว์ ตอนนี้ในเมืองฉินโจว เนื้อหายากยิ่งนัก ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้
นางหั่นเนื้อหมูป่าเป็นชิ้นแล้วเก็บเข้ามิติ ส่วนหัวหมูกับเครื่องในหมูก็ล้างให้สะอาด เดี๋ยวจะต้มพะโล้หม้อหนึ่ง เอาทั้งหมดลงไปตุ๋น
ตอนลงจากเขาค่อยเอาไปฝากท่านลุงซานสักหน่อย
ฝีมือทำพะโล้ของลู่เจินหยุน นางเรียนมาจากยายในชาติก่อน พ่อแม่ของนางเสียชีวิตตั้งแต่นางอายุเจ็ดขวบ เรื่องนี้เหมือนกับเจ้าของร่างเดิมทุกประการ