แต่ดูเหมือนเฮ่อเหวินหลีกับท่านลุงซานจะไม่เคยข้องเกี่ยวกันมาก่อนเลยมิใช่หรือ?
กล่าวได้ว่า ตระกูลเฮ่อแทบไม่เคยข้องเกี่ยวกับคนทั้งหมู่บ้านลู่เจียเลยด้วยซ้ำ
แต่เรื่องนี้อาจมีบางอย่างที่เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ก็ได้ ในเมื่อมีคนเต็มใจดีกับท่านลุงซาน ลู่เจินหยุนย่อมไม่คัดค้านอยู่แล้ว
นางยิ้มแล้วพูดว่า “เราคิดตรงกันเลย ข้าก็กะจะเอาเสบียงไปให้ท่านลุงซานเหมือนกัน”
“จริงหรือ!” เฮ่อเยี่ยนจือดูดีใจอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งสองพูดคุยกันมาตลอดทาง ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านท่านลุงซาน
ท่านลุงซานยังคงนั่งอยู่หน้าห้องโถง ทว่าวันนี้เขาไม่ได้เหม่อลอย และสีหน้าสิ้นหวังเหมือนก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว
เขากำลังใช้มือบิดเชือกฟาง ดูเหมือนจะทำอะไรสักอย่าง
“ท่านลุงซาน!”
“ท่านปู่ซาน!”
ทั้งสองร้องเรียกพร้อมกัน
เมื่อได้ยินเสียง ท่านลุงซานก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นทั้งคู่ก็เผยรอยยิ้มใจดี “อาต้านีกับอาเยี่ยนมานี่เอง”
ทั้งสองขานรับไปพลาง ผลักประตูรั้วไม้ไผ่เดินเข้าไป
“ท่านปู่ซานครับ ข้ากับพี่ต้านีเอาของมาให้!” เฮ่อเยี่ยนจือกล่าว
พอได้ยินว่าพวกเขาเอาของมาให้ ท่านลุงซานก็รีบโบกมือปฏิเสธโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร “โอ๊ย บ้านท่านปู่ซานไม่ขาดอะไรหรอก พวกเจ้าอย่าลำบากเลย!”
เฮ่อเยี่ยนจือไม่สนใจคำพูดของท่านลุงซาน เขาแบกถุงผ้าวิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องโถง วางเสบียงลงบนโต๊ะ แล้ววิ่งออกมาอีกครั้ง
บางทีอาจกลัวว่าท่านลุงซานจะปฏิเสธ เขาจึงรีบโบกมือ “ท่านปู่ซาน ลาก่อนครับ!”