เฮ่อเหวินหลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า «ข้าต้องออกไปข้างนอกสักหลายวัน ช่วงนี้รบกวนเจ้าช่วยดูแลท่านป้ากับอาเยี่ยนหน่อย»
พูดจบ เฮ่อเหวินหลีก็กำหมัดยกขึ้นปิดปากแล้วกระแอมเบา ๆ คล้ายจะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
ให้เด็กสาวอายุเพียง 14 ปีไปดูแลหญิงที่อายุมากกว่านางสิบกว่าปี แถมยังต้องดูแลเด็กหนุ่มวัยกำลังโตอีกคน พอพูดจบเฮ่อเหวินหลีก็รู้สึกว่าตนเองคงเลอะเลือนไปแล้ว
«ถ้าลำบาก...»
เขาตั้งใจจะบอกว่าหากนางลำบากใจก็ไม่เป็นไร
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินลู่เจินหยุนตอบว่า «ได้»
«หือ? อ้อ อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดี» ตอนแรกเฮ่อเหวินหลีนึกว่าตนฟังผิด แต่พอแน่ใจว่าลู่เจินหยุนรับปากคำขอของเขาแล้ว ก็พลันโล่งใจขึ้นมา
«ถ้าอย่างนั้นต้องฝากด้วยนะ»
«ไม่เป็นไร ท่านลุงหลี ท่านมีบุญคุณกับข้า เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเกรงใจหรอก» ลู่เจินหยุนพูดตรงไปตรงมา
«จริงสิ ท่านลุงหลี ข้าเปลี่ยนชื่อแล้ว»
ลู่เจินหยุนเพิ่งจะเอ่ยชื่อของตน เฮ่อเหวินหลีก็พูดขึ้นว่า «ข้ารู้แล้ว ลู่เจินหยุน»
«เมื่อวานท่านป้าหลิวแวะมาที่บ้านเราตั้งใจจะกำชับว่า ต่อไปถ้าเจอเจ้า อย่าเรียกชื่อผิด»
เฮ่อเหวินหลีมีสีหน้าเก้อเขินอยู่บ้าง «เมื่อครู่ในใจข้ามีเรื่องมากมาย พอเอ่ยปากก็ยังเรียกผิดจนได้»
ลู่เจินหยุนไม่คิดเลยว่าหลิวไน่ไน่จะใส่ใจคำกำชับของนางจริง ๆ จึงอดยิ้มไม่ได้
«ไม่เป็นไรหรอกท่านลุงหลี คราวหน้าอย่าเรียกผิดก็พอ»
«ได้ อาหยุน ลุงจำไว้แล้ว»
……
เมื่อเฮ่อเหวินหลีกลับไปถึงตระกูลเฮ่อแล้ว ลู่เจินหยุนจึงปิดประตูรั้วและกลับเข้าบ้าน