ลู่เจินหยุนจิบโจ๊กข้าวสารหยาบที่ฝืดคอไปพลาง คิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไปไปพลาง
ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนเมษายน พอดีกับฤดูที่ผักป่าขึ้นเต็มภูเขา ยังมีเห็ดด้วย ขอแค่พวกเถื่อนไม่บุกเข้ามา อย่างน้อยก็ยังไม่อดตายในเร็ววัน
ถ้าหาเห็ดกับผักป่าเจอ แล้วจับไก่ป่าสักตัวมาทำไก่ตุ๋นเห็ดได้ก็คงดี
พอคิดถึงตรงนี้ ลู่เจินหยุนก็แทบรอไม่ไหวขึ้นมา
เธอดื่มโจ๊กข้าวสารหยาบในชามจนหมดในไม่กี่คำ แล้วดื่มน้ำที่ต้มไว้เมื่อครู่ซึ่งวางพักให้เย็นอยู่ข้าง ๆ อีกสองสามอึก โชคดีที่เมื่อเช้าเธอหาได้ทั้งชามใบใหญ่กับใบเล็ก รวมถึงไหดินเผาอีกสองใบ ไม่อย่างนั้นทั้งดื่มน้ำทั้งกินข้าวคงต้องใช้ชามใบเดียวกัน
เธอล้างไหดินเผา ชาม และตะเกียบที่ใช้แล้วด้วยน้ำสะอาด ก่อนลู่ชวงจู้กับคนอื่น ๆ จะไป พวกเขาทิ้งน้ำไว้ให้เธอครึ่งถัง พอใช้หมดแล้วเธอก็ต้องไปตักน้ำเอง
จัดการทุกอย่างเสร็จ ลู่เจินหยุนก็หยิบตะกร้าสะพายหลังใบหนึ่งแล้วมุ่งหน้าไปยังเชิงเขา
ลู่ชวงจู้ทำตะกร้าสะพายหลังเป็นอยู่แล้ว จึงทิ้งไว้ให้เธอสองใบ ใบใหญ่หนึ่งใบ ใบเล็กหนึ่งใบ
ตะกร้าที่ลู่เจินหยุนสะพายเป็นใบเล็ก แต่ก็สูงถึงครึ่งตัวเธอแล้ว ใช้ใส่ผักป่าได้เหลือเฟือ
ตลอดทางเงียบสงัด ลู่เจินหยุนเดินฉับไว ไม่นานก็ขึ้นไปถึงเขา
ฝนไม่ตกมาสามเดือนติดต่อกัน ภูเขาจึงดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา มีแต่หญ้ารกขึ้นเต็มไปหมด เธอเดินไปตลอดทางก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของผักป่าสักต้น
“เฮ้อ” ดูท่าจะคิดง่ายเกินไปเสียแล้ว