ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 11 เก็บให้หมด!

6 นาที· 1.4K คำ

เสื้อผ้าชั้นในที่ลู่เจินหยุนสวมอยู่ตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อตัวใน กางเกงตัวใน หรือแม้แต่ผ้าคาดอก ล้วนเป็นของเจ้าของร่างเดิม แม้ร่างกายนี้จะไม่ได้เปลี่ยนไป แต่พอเป็นเสื้อผ้าที่แนบชิดกับผิวกาย ลู่เจินหยุนก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

ดังนั้นเมื่อมีทางเลือก ลู่เจินหยุนย่อมไม่อยากสวมเสื้อผ้าของคนอื่น

จากนั้นลู่เจินหยุนก็พบถุงเมล็ดพันธุ์ในห้องครัว ส่วนจะเป็นเมล็ดพันธุ์อะไร นางดูไม่ออก แต่ดูคล้ายเมล็ดผักบางชนิด

ในตู้ยังมีชามกับตะเกียบอยู่บ้าง ชามทั้งหมดเป็นชามกระเบื้อง ดีกว่าชามดินที่นางใช้อยู่มาก ทั้งยังมีไหดินเผาอีกหลายใบ ไม่มีใบไหนบิ่นแตก

ยังมีใยบวบที่ไม่เคยใช้ด้วย ของสิ่งนี้ใช้ขัดชามได้โดยไม่ต้องใช้น้ำยาล้างจาน

นอกจากนี้ยังมีซึ้งนึ่ง เตา และเครื่องครัวอื่น ๆ

มีเตาแล้ว นางก็ไม่ต้องก่อเตาด้วยก้อนหินเวลาทำอาหาร สะดวกขึ้นไม่น้อย

ฟืนที่กองอยู่หน้าเตาก็ถูกเก็บไปด้วย ใต้กองฟืนยังมีมีดฟืนอยู่อีกเล่ม!

คราวนี้ได้กำไรยกใหญ่จริง ๆ!

เก็บเข้าไปในมิติให้หมด!

หลังจากมีประสบการณ์จากบ้านสกุลเจิ้งแล้ว ลู่เจินหยุนก็ไปบ้านของเศรษฐีคนอื่น ๆ ในตรอกจินกุ้ยต่อ

นอกจากเก็บโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง เตียง ตู้ และเครื่องครัวไปบ้างแล้ว ลู่เจินหยุนยังเจอจอบหนึ่งเล่มกับมีดพร้าอีกสองเล่ม

บ้านหลังหนึ่งมีห้องใต้ดินที่ไม่มีใครพบ ลู่เจินหยุนเจอผักดองสองไห แป้งข้าวโพดละเอียดถุงเล็ก ๆ หนึ่งถุง และข้าวสารหยาบหนึ่งถุง คาดว่ารวมกันแล้วน่าจะหนักสัก 20-30 ชั่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป