ลู่สิงจวินเป็นหลานชายลูกพี่ลูกน้องของท่านลุงซาน เด็กสองคนนี้ต้องเรียกเขาว่าท่านปู่เล็ก ตอนลู่สิงจวินยังมีชีวิตอยู่ ทั้งสองครอบครัวยังไปมาหาสู่กัน เด็กทั้งสองก็มักวิ่งมาบ้านท่านลุงซานเพื่อเล่นกับหลานชายและหลานสาวของเขา
เนื้อ...
ทั้งสองกลืนน้ำลายพร้อมกัน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปหยิบ
แม้ครอบครัวจะยากจน แต่แม่ไม่ยอมให้พวกเขารับของจากบ้านคนอื่น เกรงว่าภายหลังจะมีคนมาหาเรื่อง
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยรับเสบียงจากอาของพ่อคนหนึ่งในหมู่บ้าน แต่หลังจากนั้นภรรยาของอาคนนั้นก็โกรธเกรี้ยวมาถึงบ้าน ด่าว่าแม่ของพวกเขาเป็นนางจิ้งจอก คอยยั่วยวนผู้ชาย เป็นหญิงแพศยาต่ำช้า
ตอนนั้นพวกเขายังเด็ก ไม่ค่อยเข้าใจว่าคำเหล่านั้นหมายถึงอะไร แต่แม่กลับคุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขา...
หลังจากบทเรียนครั้งนั้น พวกเขาก็ไม่กล้ารับของจากบ้านคนอื่นตามใจอีกเลย
“มะ...ไม่ต้องหรอก ท่านปู่เล็ก” ลู่หมิงโบกมือ ก่อนจะดึงลู่เยว่แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ท่านลุงซานเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจ “เฮ้อ!”
“เด็กสองคนนั่นน่าสงสารจริง ๆ แม่ของพวกเขาก็ลำบากไม่แพ้กัน”
ท่านลุงซานรู้สถานการณ์ของบ้านหญิงม่ายซุนดี เพียงแต่ในยุคนี้ แม้แต่ตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหนก็ยังไม่รู้ แล้วจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนไปช่วยคนอื่น
หากบังเอิญพบกันแล้วพอช่วยได้บ้าง ก็ถือว่าสุดกำลังของเขาแล้ว
ลู่เจินหยุนพยักหน้า ไม่ได้พูดต่อ เพียงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านลุงซาน ข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ”
“อืม ไปเถอะ แต่อย่าเพิ่งรีบนอนล่ะ เดินย่อยสักหน่อยก่อน” ท่านลุงซานกำชับ