ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 22 ทั้งหมู่บ้านหนีภัยจนไร้ที่พึ่ง มีเพียงข้าที่กักตุนเสบียงและเนื้อสัตว์ไว้ในหุบเขาลึก

7 นาที· 1.5K คำ

คนสมัยก่อนเข้านอนกันแต่หัวค่ำ หากเป็นเมื่อก่อน ในอำเภอยังมีหอสุราอยู่หลายแห่ง หรือไม่ก็มีโรงงิ้วและสถานเริงรมย์ที่ยังเปิดประตู มีแสงไฟส่องอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ข้างนอกมืดเสียจนยื่นมือออกไปก็ยังมองไม่เห็นนิ้ว ไม่มีทางที่ใครจะออกมาเดินเตร่ได้อยู่แล้ว

ทั้งสี่คนขนของขึ้นรถจนเรียบร้อย แล้วเดินเลียบระเบียงไปยังประตูด้านตะวันตก

แน่นอนว่า ก่อนออกเดินทาง ลู่เจินหยุนอ้างว่าจะไปห้องน้ำ แล้วแอบเก็บเสบียงกับฟืนที่เหลือทั้งหมดเข้าไป

นางยังไปที่ห้องครัวใหญ่ เก็บหม้อ ชาม และภาชนะต่าง ๆ เข้าไปจนหมด อย่างไรเสียมิติของนางก็ใหญ่ จะเก็บเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

มีรถอยู่สามคัน เฮ่อเหวินหลีกับลู่เกาซิ่งต่างลากรถล่อคนละคัน ส่วนลู่เจินหยุนกับหยางต้าผอช่วยกันลากรถลา

มีกระทะใบใหญ่สี่ใบ ทั้งสี่คนแบกกันคนละใบ ส่วนตะกร้าสะพายหลังมีสี่ใบ เนื้อสัตว์สองใบที่หนักกว่ามอบให้เฮ่อเหวินหลีกับลู่เกาซิ่งแบก

ลู่เจินหยุนอายุน้อยที่สุด ทั้งยังผอมบางที่สุด จึงแบกตะกร้าสะพายหลังใบที่เบาที่สุด ซึ่งบรรจุเสื้อผ้ากับผ้าเอาไว้

พอออกจากประตูด้านตะวันตก เฮ่อเหวินหลีก็ปลดตะกร้าสะพายหลังที่แขวนไว้ด้านหน้าลงก่อน จากนั้นย้อนกลับไปลงกลอนประตูให้เรียบร้อย แล้วจึงกระโดดออกมาจากประตูหลัง

เขาทำได้สูงสุดแค่กำแพงประตูหลังเท่านั้น กำแพงประตูด้านข้างสูงกว่าประตูหลังอยู่หน่อย เขาจึงกระโดดออกมาไม่ได้

ทั้งสี่คนไม่กล้าพูดเสียงดังตลอดทาง เร่งฝีเท้าออกจากอานหยางเซี่ยนอย่างรวดเร็ว

พอออกจากอานหยางเซี่ยนแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าแวะพักนาน ยังคงเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางอำเภอกูซี

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป