ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 46 ทั่วหมู่บ้านอพยพหนีภัย เหลือเพียงข้าที่กักตุนเสบียงอยู่ในหุบเขาลึก

7 นาที· 1.5K คำ

รอให้ต้นกล้างอกก่อนแล้วค่อยใส่ปุ๋ย

ที่นี่นอกจากน้ำมูลสัตว์แล้ว เถ้าจากพืชก็ใช้เป็นปุ๋ยได้เช่นกัน

เมื่อต้นกล้าสูงเกินครึ่งฝ่ามือ หรือราว 10-15 เซนติเมตร ก็ถอนจากแปลงเพาะแล้วย้ายไปปลูกในนาขนาดใหญ่ได้

ลู่เจินหยุนหว่านเมล็ดข้าวที่กระตุ้นให้งอกแล้วเสร็จ ก็เอาหญ้าแห้งมาคลุมไว้เล็กน้อย จากนั้นเงยดูดวงอาทิตย์ เห็นว่าใกล้ถึงยามเซินแล้ว

ยามเซิน นกกระจอกเริ่มกินอาหาร ตะวันคล้อยต่ำ

ลูบท้องแล้วก็รู้สึกหิว

ช่วงนี้ทำงานหนัก กินมากขึ้นด้วย โดยพื้นฐานแล้ววันหนึ่งต้องกินสี่ถึงห้ามื้อ

แถมแต่ละมื้อยังกินไม่น้อย

ก่อนหน้านี้เสบียงอย่างซาลาเปา หมั่นโถว และแป้งแผ่นที่เก็บไว้ในมิตินั้น เดิมทีคิดว่าน่าจะพอกินได้สองสามเดือน แต่ตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งในสามแล้ว

หลายวันนี้มัวแต่บุกเบิกพื้นที่รกร้าง ไม่มีเวลาตุนอาหารเลย

ล้างมือให้สะอาดแล้วหยิบซาลาเปาไส้ผักป่ากับหมูหมักเค็มสองลูกออกมาจากมิติ ลู่เจินหยุนกินไปพลางคิดไปพลางว่าควรตุนอาหารอะไรไว้ในมิติดี

ในมิติยังมีเนื้อหมูเหลืออีกไม่น้อย ส่วนที่ติดมันมากหน่อย ลู่เจินหยุนก็ไม่คิดจะเอาออกมากิน เก็บไว้เจียวน้ำมันหมูในภายหลังดีกว่า

นางเลือกเนื้อสามชั้นหนักประมาณ 1 กิโลกรัมออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วหยิบผักขมขมที่ตุนไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ตั้งใจจะทำเกี๊ยวเก็บไว้บ้าง

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ นางเหมือนจะยังไม่เคยกินเกี๊ยวเลย วันนี้ขอกินสักมื้อแล้วกัน

เกี๊ยวที่ลู่เจินหยุนห่อมีขนาดไม่ใหญ่ นางไม่ค่อยชอบเกี๊ยวลูกโต กินคำเดียวหมดกำลังพอดี

พอห่อเกี๊ยวเสร็จ ลู่เจินหยุนก็ต้มให้ตัวเองกินก่อนหนึ่งชาม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป