อันเจี๋ยหันไปมองเสิ่นเหล่าใหญ่อย่างลำบากใจ ก่อนพูดว่า “พี่ใหญ่ วิชาหมัดนั้นอาจารย์สอนผมแค่คนเดียว ศิษย์น้องคงไม่เป็นหรอก ให้เธอรำหมัดห้าก้าวแทนดีไหม?”
โรงเรียนฝึกยุทธ์เต๋อเซิ่งเป็นเพียงสำนักฝึกยุทธ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง อู๋ซือฝู่มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ แต่ลูกศิษย์ส่วนใหญ่ที่รับมาก็เป็นคุณหนูคุณชายที่บ้านตามใจจนเสียคน ปกติเรียนกันแค่พื้นฐานที่รำแล้วดูสวยงามเท่านั้น มีแค่คนที่ฝึกต่อเนื่องไหวถึงจะได้เรียนวิชาจริงจัง
อันเจี๋ยเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์ที่สุดในสำนักของอู๋ซือฝู่ คนอื่นฝึกเสร็จก็เหนื่อยแทบตาย แต่เขากลับยิ่งเหนื่อยยิ่งคึก ยิ่งฝึกก็ยิ่งมีแรงฮึด
อู๋ซือฝู่ดีกับเขายิ่งกว่าลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก ต่อมาพ่อของอันเจี๋ยไม่ยอมให้เขาเรียน อู๋ซือฝู่ไม่เพียงสอนเขาฟรี ๆ ยังถ่ายทอดหมัดสำนักฝ่ามนซึ่งเป็นวิชาเฉพาะของตัวเองให้เขาด้วย
ดูจากท่าทางบอบบางอ่อนหวานของศิษย์น้องคนนี้แล้ว เธอคงเรียนมาแค่พื้นฐานอย่างหมัดห้าก้าวอะไรทำนองนั้นกระมัง
“หมัดห้าก้าวงั้นเหรอ? เจ้ารอง อย่ามาล้อพี่เล่นสิ ฉันเองก็สงสัยเหมือนกันนะ ยัยหนูนี่ทำให้รุ่ยหยางคลั่งรักแทบเป็นแทบตายก็ไม่แปลก แต่ทำไมถึงทำให้นายภักดีต่อเธอขนาดนี้ได้ด้วย?”
เสิ่นเหล่าใหญ่มองฉู่เยว่ แววตาหนักอึ้งและแฝงแรงกดดันอยู่ไม่น้อย
ฉู่เยว่สบตาเสิ่นเหล่าใหญ่ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ที่พวกคุณพูดถึงคงเป็นหมัดสำนักฝ่ามนใช่ไหม? ฉันเป็นวิชานี้นะ!”
อันเจี๋ยหันกลับมามองฉู่เยว่อย่างไม่อยากเชื่อ อาจารย์หลอกเขาหรือเปล่า? ไม่ใช่บอกว่าหมัดสำนักฝ่ามนถ่ายทอดให้เขาคนเดียวหรอกหรือ?
หรือเขาทำให้อาจารย์ผิดหวัง อาจารย์เลยหาคนสืบทอดคนใหม่ แต่ยัยหนูนี่จะเรียนหมัดสำนักฝ่ามนเป็นด้วยเหรอ?
“เป็นก็ดี! มา ลองรำให้ดูสักรอบ”
พอเสิ่นเหล่าใหญ่ได้ยินก็นึกสนใจขึ้นมา เขาจุดบุหรี่ มเอนหลังพิงเก้าอี้ ทำท่าราวกับตั้งใจจะชมให้เต็มที่