อันเจี๋ยอ้าปากค้าง มองฉู่เยว่ตาค้าง บ้านของศิษย์น้องเล็กทำอะไรกันแน่เนี่ย?
สะเดาะกุญแจเป็นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังต่อสายสตาร์ตรถเป็นอีก!
ฉู่เยว่ยืดอกมองอันเจี๋ยอย่างได้ใจ ก่อนเลิกคิ้วถาม “สุดหล่อ จะไปไหม?”
ทักษะนี้เธอฝึกจนคล่องแคล่วไปนานแล้ว ในวันสิ้นโลกจะมีรถสักกี่คันที่มีกุญแจเสียบคาไว้? ชาติที่แล้วเธอแทบไม่เคยขับรถที่มีกุญแจเลยด้วยซ้ำ
“ไป!”
อันเจี๋ยยิ้ม พลางสลัดความลังเลทิ้ง แล้วเดินอ้อมหน้ารถขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ
ไม่ว่าศิษย์น้องจะเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาได้ยังไง ตอนนี้ทำเป็นไม่ดีกว่าหรือไง?
ฉู่เยว่เปิดไฟหน้ารถ ค่อย ๆ ถอยออกมา ก่อนขับไปตามช่องทางมุ่งหน้าสู่ทางออกโรงจอดรถ
ทางออกโรงจอดรถมีประตูม้วนบานหนึ่งปิดไม่สนิท ด้านนอกฟ้าเพิ่งเริ่มสาง แสงสลัวรำไรลอดผ่านช่องว่างเข้ามา
การได้เห็นแสงเส้นนั้นในความมืดทำให้ใจคนฮึกเหิมขึ้นมาทันที ราวกับได้เห็นทิศทางแห่งความหวัง
มองผ่านช่องว่างตรงประตูออกไป ด้านนอกเป็นถนนสายเล็ก ๆ มีซอมบี้ไม่มากนัก
แต่ถ้าพวกเขาเปิดประตูม้วน เสียงตอนเปิดคงดึงดูดซอมบี้เข้ามาไม่น้อยแน่
อันเจี๋ยลงจากรถไปยืนข้างประตู แล้วบอกฉู่เยว่ที่นั่งอยู่ในรถว่า
“รอแป๊บหนึ่ง พี่จะเปิดประตูให้ พอเปิดแล้วก็ขับพุ่งออกไปเลย ไม่ต้องสนอะไรทั้งนั้น ขับไปตามถนนเส้นนี้จนสุดก็ออกนอกเมืองแล้ว พอออกไปได้ก็หาที่ปลอดภัยอยู่ อย่ากลับบ้านคนเดียว! ไม่มีใครรู้ว่าข้างนอกเป็นยังไง แต่รัฐบาลต้องจัดคนมาช่วยแน่ รอเจ้าหน้าที่รัฐบาลมาแล้วก็ไปกับพวกเขา เข้าใจไหม?”
ฉู่เยว่ถามอันเจี๋ยอย่างแปลกใจ “พี่ไม่ไปกับฉันเหรอ?”
อันเจี๋ยยิ้มให้ฉู่เยว่ เขาพเนจรอยู่ต่างถิ่นเพียงลำพัง ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอศิษย์น้องเล็กที่นี่ เธอไร้เดียงสาน่ารัก ไม่สนอันตรายและมาช่วยเขา ทั้งยังดูแลเขาอย่างใส่ใจ ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานกลับมาสัมผัสความอบอุ่นที่ห่างหายไปอีกครั้ง