คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ฉู่เยว่จึงเลิกใส่ใจ ลุกขึ้นชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ตัวเองสามถ้วย แล้วซู้ดกินจนเกลี้ยง จากนั้นก็หยิบแป้งอบสามชิ้นจุ่มลงในน้ำซุปบะหมี่ กินแป้งอบหมดแล้วก็ดื่มน้ำซุปจนเกลี้ยง ถึงค่อยลูบท้องที่อิ่มไปครึ่งหนึ่งแล้วกลับไปนอนอีกครั้ง
ฉู่เยว่นอนในห้องด้านใน ส่วนอันเจี๋ยกับฉีหมิงนอนที่ห้องรับแขก ผลัดกันเฝ้ายาม
คืนนี้ฉีหมิงรับหน้าที่เฝ้าช่วงครึ่งแรกของคืน ส่วนอันเจี๋ยเฝ้าช่วงครึ่งหลัง ตอนนี้ฉีหมิงเปลี่ยนเวรแล้วและหลับอยู่บนเตียง
อันเจี๋ยนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง มือถือมีดเล่มเล็กที่ส่องประกายเย็นวาบ เขาไม่กล้าใช้พลังพิเศษจนหมดตอนเฝ้ายาม แต่ยังพอเรียกพลังออกมาฝึกควบคุมมีดได้
เสียงความเคลื่อนไหวจากห้องของฉู่เยว่ทำให้อันเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย หากจำไม่ผิด ตอนกลางคืนศิษย์น้องกินมากกว่าเขาเสียอีก ตอนนี้เขายังไม่รู้สึกหิวเลย แล้วทำไมศิษย์น้องถึงหิวขนาดนั้น?
เช้าวันต่อมา อันเจี๋ยพบว่าฉู่เยว่กินซาลาเปาไปอีกหกเจ็ดลูก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อ แป้งอบสองชิ้น ขนมปังอีกหลายชิ้น แถมนมอย่างน้อยสองกล่อง
แม้แต่ฉีหมิงยังรู้สึกว่าฉู่เยว่กินเยอะไปหน่อย จนอดถามไม่ได้ว่า “เสี่ยวเยว่ เมื่อคืนแอบออกไปขโมยวัวมาหรือไง ทำไมกินเก่งขนาดนี้?”
ฉู่เยว่ทำหน้ามุ่ย พูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่วงสองวันนี้รู้สึกหิวมาก ๆ กินเท่าไรก็เหมือนไม่อิ่ม เมื่อคืนยังหิวจนตื่นกลางดึกเลย”
จู่ ๆ ฉีหมิงก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนภรรยาเพิ่งตั้งท้องใหม่ ๆ ก็จู่ ๆ กินเก่งเป็นพิเศษ แถมยังอยากกินอะไรขึ้นมากลางดึกบ่อย ๆ!
เขาเบิกตากว้างทันที อ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างอ้อมค้อมว่า “เสี่ยวเยว่ เธอ...มีแฟนหรือเปล่า?”
ฉู่เยว่ไม่เข้าใจว่าทำไมความคิดของฉีหมิงถึงกระโดดไปเรื่องแฟนได้ หรือว่าเขามีหนุ่มที่เหมาะ ๆ อยากแนะนำให้เธอรู้จัก?
“ไม่มีค่ะ พ่อแม่ไม่ให้หนูมีแฟนตอนเรียน” เธอตอบตามตรง
“อ้อ” เหล่าฉีพยักหน้าอย่างโล่งอก ถ้าเขาพาฉู่เยว่ที่กำลังท้องกลับไป ภรรยาคงไม่ยอมให้เขาอธิบายง่าย ๆ แน่