ตอนที่ 3 ทะลุมิติพกทรัพย์สินมาด้วย?
หลินเฟิงลงจากแท็กซี่ ยืนอยู่หน้าธนาคาร
ตู้เอทีเอ็มอยู่ทางขวาของประตู มีแค่เครื่องเดียว เก่าโทรมและแปะโฆษณาย่อยเต็มไปหมด:
《มีบุตรยากมาที่ว่านเสียง》
《ร้านเสริมสวยหงหล่างม่าน สระหัวเล็กหัวใหญ่พร้อมกัน》
《คุณนายไฮโซ ประกาศตามหาบุตร รางวัลหนัก》
《ใบขับขี่ จ่ายเงินปุ๊บรับใบปั๊บ》
《อยากเรียกความกำยำคืนมาไหม? เหล้าพันจ้อน ดื่มแล้วกลับไปอายุ 18》
หลินเฟิงมองโฆษณาเหล่านี้ ยิ้มเหยียด ตอนนี้กูก็ 18 อยู่แล้ว
แต่ว่าใบขับขี่นี่จำเป็นจริง ๆ เขาหยิบมือถือออกมา จดเบอร์โทรทำใบขับขี่ไว้ แล้วเข้าแถวต่อ
ในหัวยังหวนนึกถึงช่วงเวลาอันหวานซึ้งในร้านวิดีโอเมื่อครู่ ท่าทางเขินอายและเจ็บปวดของซ่งเยียน และตอนเธอจากไป ท่าเดินที่ฝืนธรรมชาติ
โคตรสะใจเลย วัยรุ่นนี่มันดีจริง ๆ
ผ่านไป 20 กว่านาที ในที่สุดก็ถึงคิวหลินเฟิง
เขาสูดหายใจลึก หยิบบัตรออมทรัพย์ออกจากกระเป๋าตังค์
เขาจ้องบัตรอยู่สามวินาที ในหัวมีประกายความคิดนับไม่ถ้วนแวบผ่าน
เวร! คิดมากทำไม!
ต่อให้ในบัตรไม่มีเงิน เขาก็หาทางหาเงินได้เหมือนกัน เขาจำทุกช่องทางทำเงินได้แม่นยำ
เสียบบัตรเข้าไป ตู้เอทีเอ็มมีเสียงดัง “ครืดคราด” เครื่องพัง ๆ นั่นตอบสนองช้าเป็นเต่า เทียบกับปี 2026 ไม่ได้เลย
หลินเฟิงกรอกรหัสผ่าน——888518
รหัสนี้เขาใช้มา 20 ปีแล้ว แปลความได้ว่า “รวย ๆ ๆ ฉันอยากรวย”
หน้าจอโหลดอยู่สามวินาที แล้วเด้งหน้าจอขึ้นมา:
ยอดเงินในบัญชี: 700,283.50 หยวน
หลินเฟิงเบิกตากว้าง หัวใจเต้น “ตุ้บตับๆ” เร่งขึ้น รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากลำคอ
“บัดซบ! มีจริง! คราวนี้รวยแน่”
เจ็ดแสนกับอีกสองร้อยแปดสิบสามหยวนห้าสิบเฟิน
เขาหยิบบัตรใช้จ่ายอีกใบเสียบเข้าไป:
ยอดเงินในบัญชี: 83,420.00 หยวน
แปดหมื่นสามพันสี่ร้อยยี่สิบหยวน
สองบัตรรวมกัน——783,000 หยวน
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาสะสมมาตลอด 20 ปีที่ดิ้นรนอยู่ในปักกิ่ง ทะลุมิติยังพกกลับมาได้
ป้าที่เข้าคิวอยู่ข้างหลังตบไหล่เขาฉาด:
“พ่อหนุ่ม ทำอะไรน่ะ! จะกดเงินไหม? รีบ ๆ หน่อย ป้ารอกดเงินไปจ่ายค่าเทอมให้ลูกสาวนะ!”
หลินเฟิงตื่นเต้นจนหอมแก้มตู้เอทีเอ็มฟอดใหญ่ หน้าจอทิ้งรอยน้ำลายไว้
หลินเฟิงหันกลับมา ยิ้มหวานราวกับดอกไม้: “แหะ ๆ ป้าเชิญกดเลย!”
ป้าทำหน้ารังเกียจ: “เป็นโรคจิตหรือไง?”
“ดีใจขนาดนั้น ไอ้เด็กนี่คงขโมยบัตรที่บ้านมาแน่เลย” คนที่เข้าแถววิพากษ์วิจารณ์
“ข้าก็ว่าใช่ ไอ้พวกเด็กสมัยนี้ไม่เอาถ่าน ให้ร้านเน็ตกับร้านเกมพวกนั้นทำพิษ”
หลินเฟิงไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์ เดินไปข้างทาง หยิบโนเกีย 3100 ออกมา มีข้อความยังไม่ได้อ่านสองข้อความ เสือส่งมาทั้งนั้น
“พี่เฟิงไปถึงไหนแล้ว? ฉันเปิดเครื่องให้แล้วนะ เบอร์ 32 กับ 33”
“ร้านเน็ตซินซื่อจี้ เร็วหน่อยนะ ฉันซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับชามะนาวเย็นไว้แล้ว”
หลินเฟิงตอบกลับ: “บัดซบ! ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วรึไง? ไอ้พวกเก็บก้นบุหรี่สูบน่ะ มีเงินมาจากไหน?”
เสือตอบกลับทันควัน: “บัดซบ! ไอ้ห่า แกด่าใคร? แกก็สูบเหมือนกันไม่ใช่รึไง?”
“พอดีป้าสองฉันไปไหหลำน่ะ ฉันเลยถอดหม้อน้ำบ้านเขามาขาย”
หลินเฟิงชะงัก ตอบกลับ: “บัดซบ! โคตรเก่ง! ฉันกำลังไปเดี๋ยวถึง!”
ตอบเสร็จ เขาเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง จุดบุหรี่สูบ ซัดเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง
ตอนนี้คนบนถนนไม่มาก มีลุงแก่ขี่จักรยานบรรทุกต้นหอมมัดใหญ่มาด้วย มีแม่บ้านหิ้วตะกร้าผัก ข้างในมีมันฝรั่ง มะเขือยาว และหมู
ไกล ๆ มีเสียงร้องเร่: “ลับมีดนะครับ… ลับมีดทำครัว…”
หลินเฟิงยิ้ม
นี่ล่ะตัวเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือในปี 2006 นี่ล่ะวัยหนุ่มของเขา
----
หกโมงเย็น ร้านเน็ตซินซื่อจี้
เสือสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบทรงเตี้ย คาบบุหรี่ ผมหวีเปรี๊ยะ ทาเจลใส่ผมไปครึ่งขวด
พอเห็นหลินเฟิงมา เสือเดินเข้าไปหา: “โอ๊ย มาทำไมช้าจัง? ฉันรอตั้งนานแล้ว!”
หลินเฟิงมองมือถือ: “นี่เพิ่งหกโมงไม่ใช่รึไง?”
เสือโอบไหล่หลินเฟิงเดินเข้าไปข้างใน:
“ฉันมาถึงตั้งแต่สี่โมงแล้ว! อยู่บ้านมันน่าเบื่อ แม่ฉันบ่นไม่หยุด รำคาญจะตาย”
“เร็วเข้า เร็วเข้า ฉันเปิดเครื่องไว้แล้ว เบอร์ 32 กับ 33 ตรงริมหน้าต่าง ระบายอากาศดี”
หลินเฟิงพูด: “นี่ยังไม่ถึงเวลาเหมาเลยนี่!”
เสือคุยโต: “บัดซบ! พูดอะไรน่ะ”
“เถ้าแก่ร้านเน็ตนี่มีเส้นมีสายกันทั้งนั้นนะ จ่ายเพิ่มอีกสองหยวน เราสองคนนับว่าเหมาล่วงหน้า”
หลินเฟิงหัวเราะ: “ไหว้ล่ะเสือ”
ร้านเน็ตซินซื่อจี้ถือเป็นร้านเน็ตที่ดีที่สุดในอำเภอ桦南 มีเครื่องร้อยกว่าเครื่อง จอแบน 17 นิ้ว ระบบ XP โต๊ะเก้าอี้ค่อนข้างมืออาชีพ
แค่ก้าวเข้าประตู ควันโขมง กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อคละคลุ้ง ดมแล้วชวนมึน
เสียง “แก๊ก ๆ” ของคีย์บอร์ดกับเสียงด่ากราดของผู้เล่นผสมปนเป
“เร็ว เข้ารวมพลที่หน้าชาเป๋อเค่อ ข้าไปยันก่อน!”
“รอข้าก่อน พึ่งซื้อไอเทมนี้มา เดี๋ยววาร์ปไป!”
“กลุ่มจอมเวทตั้งเสาหมุนพายุน้ำแข็ง กดจุดเกิดมันไว้!”
“นักบวชทั้งกลุ่มใส่ยาพิษตามติด อย่าให้นักรบโดนเก็บทีเดียว!”
“บัดซบ! เพลงศึกอยู่ไหน? เปิดเพลงศึก!”
หลินเฟิงไม่ได้มาซินซื่อจี้บ่อย เพราะเหมาที่นี่ 10 หยวน เขาไปเหยเหมินบ่อย เหมาที่เหยเหมินแค่ 5 หยวน
แต่บรรยากาศร้านเน็ตใหญ่ของเขานี่ไม่เหมือนกันเลยจริง ๆ คึกคักดีแท้
น้องพนักงานเคาน์เตอร์บาร์ใส่ชุดทำงานสีแดง อายุยี่สิบต้น ๆ มวยผมสูง แต่งหน้าอ่อน ๆ เห็นเสือก็หัวเราะ:
“พี่เสือ เดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออกแบบนี้ วนไปวนมาหาอะไรน่ะ?”
น้องพนักงานเน็ต
น้องมองหลินเฟิงอีกแวบหนึ่ง: “นี่เพื่อนนายเหรอ?”
“พี่น้องข้า หลินเฟิง เจ้าพ่อโรงเรียนหมายเลขสี่” เสือพูดจาโอ้อวด
หลินเฟิงยิ้มพยักหน้า ไม่พูดอะไร
เสือไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ ที่เที่ยวกินดื่มไม่มีที่ไหนไม่รู้จัก
จริง ๆ แล้วเจ้าพ่อโรงเรียนหมายเลขสี่แต่เดิมก็คือเสือนี่แหละ แต่เพราะเขาลาออก ตำแหน่งเลยตกเป็นของหลินเฟิง
น้องมองหลินเฟิงอยู่สองสามแวบ แววตาดูน่าสนใจ:
“หน้าตาดีนะ! มีแฟนหรือยัง?”
เสือไม่พอใจ: “เป็นไง ข้าไม่ดูดีใช่ไหม?”
น้องกลอกตาใส่: “นายน่ะ? หมีแพนด้ากลายพันธุ์ชัด ๆ”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” หลินเฟิงหัวเราะเยาะ
เสือทำหน้าหงอย: “บัดซบ นี่เรียกว่าชายชาตรี อย่างข้านี่แหละถึงมีความปลอดภัย แกมันไม่รู้เรื่อง!”
ทั้งสองหาเครื่องเบอร์ 32, 33 เจอ
เปิดเครื่อง เสียงเปิดระบบ XP ดังขึ้น พื้นเดสก์ท็อปเป็นท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว และทุ่งหญ้า
หลินเฟิงมองพื้นเดสก์ท็อปนั้น ใจลอยไปครู่หนึ่ง
นี่ไม่ได้เห็นพื้นเดสก์ท็อปแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ?
กว่าสิบปีแล้วกระมัง?
เสือล็อกอิน QQ แล้ว
ชื่อในเน็ต: 【绝恋～萧俊】
ลายเซ็นส่วนตัว: 【คนไม่รังแกฉัน ฉันไม่รังแกคน ถ้าคนรังแกฉัน ฉันจัดการให้ตาย】
หลินเฟิงเองก็ล็อกอิน QQ พอเห็นชื่อในเน็ตกับลายเซ็นของตัวเองตอนนี้ เขาก็รู้สึกขนลุกซู่
ชื่อในเน็ต: 【葬爱～冷少】
ลายเซ็นส่วนตัว: 【สักวันหนึ่งเมื่อข้าเรืองอำนาจ จะพาพี่น้องกู่ร้องไปด้วยกัน】