『เนื้อเรื่องมันไม่ใช่แบบนี้นี่???』
『พี่... ใจเย็นก่อน พวกเราเป็นฝ่ายธรรมะนะ! หน้าพี่เปลี่ยนไปแล้วนะเฮ้ย!』
『ทำไมฉันถึงแอบสงสาร{คนขายเนื้อ}ขึ้นมานิดหนึ่งได้ล่ะเนี่ย...』
『ดูแล้วฉันอยากตั้งสมาคมพิทักษ์สิ่งอาถรรพ์ขึ้นมาเลย...』
『เฮ้อ... ครอบครัวที่เคยมีความสุขพร้อมหน้ากัน ตอนนี้เหลือแค่{คนขายเนื้อ}ตัวเดียว น่าสงสารเกินไปแล้ว... พี่ชายโลลิคอน ช่วยส่งมันไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวทีเถอะ』
『เห็นด้วยกับเมนต์บน』
『เห็นด้วยกับเมนต์บน』
……
……
“ฉันจะฆ่าแก!!!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉีเสีย ดวงตาของ{คนขายเนื้อ}ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที มันคำรามพลางพุ่งเข้าใส่ฉีเสีย ง้างมีดสับเนื้อหมายจะหั่นฉีเสียให้เป็นชิ้น ๆ
ฉีเสียยกขวานโลหิตขึ้นขวาง ใช้ด้ามขวานกระทบสันมีดเบา ๆ พร้อมกับเอียงตัวไปทางซ้าย ปัดคมมีดให้เบนออกไปอีกด้าน
ปัง!
คมมีดฟันลงไปจนเกือบครึ่งเมตรจมเข้าไปในพื้น รอยแยกทอดยาวไปตามแนวฟันไกลถึง 2 เมตร
{คนขายเนื้อ}แสดงพลังอันแข็งแกร่งที่ใกล้เคียงกับระดับอันตรายร้ายแรงออกมาอย่างเต็มที่
ฟู่—!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นข้างหูของ{คนขายเนื้อ}
ร่างที่โน้มไปข้างหน้าของ{คนขายเนื้อ}ถูกดึงกลับอย่างฝืน ๆ มันเอนตัวไปด้านหลัง หลบขวานโลหิตที่ฟาดขวางมาได้อย่างเฉียดฉิว!
คมขวานเฉียดปลายจมูกมันไป ลมที่พัดตามมาทำให้ผิวหน้าสั่นระริก
“โอ้โห ไม่เลวนี่?”
น้ำเสียงของฉีเสียเจือความประหลาดใจและชื่นชมอยู่เล็กน้อย
{คนขายเนื้อ}ชะงักไปเมื่อได้ยิน ก่อนหัวเราะเย็นชาอย่างได้ใจนิด ๆ
“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันคือ{คนขายเนื้อ}ที่ทำให้มนุษย์ได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อ”
“เก่งกว่าเมียแกตั้งเยอะ หล่อนโดนฟันแค่ขวานแรกก็ขาดเป็นสองท่อนแล้ว”
“ไอ้เวรเอ๊ย!”